انـــــــــــتظار

من از من بودنم رها شدم( این چند روز حالم خوب نیست احساسم لبریز از موج غمه ممنونم که تحمل ام میکنین)

dellneveshteha1 — Thu, 03 Dec 2009 18:13:18 GMT

سياهي سرد شب چونان پرده سنگيني بر خانه دلم سايه افکنده و من در قعر گرداب ارزوهاي بي فرجام دلم

اسیر افتاده ام..

دو چشم خسته ام را خواب مي گيرد.... اما من سودي نيافتم از خفتن و باز برخواستن... من امشب باز بيدارم و

دوباره غم ساربان قافله روزگار سياه من است....

ميان خواب و بيداري خاطرات خوش دوران دور کودکي ام دوران شور شادیها در چشمم نقش مي بندد...

روياي شيرين کودکي لبخند تلخي بر لبهاي هميشه بسته ام هديه ميکند.... کاش ميشد دوباره از نو اغاز کرد اي

کاش ميشد تمام فرصتهاي سوخته را دوباره احيا کرد....

اما دريغ....

سرگردانتر از هميشه ام ....بي هدف- بي اميد-خسته و تنها چونان تک درختي در بياباني داغ و مرده لحظه

شماري ميکنم که فرشته مرگ در اغوشم گيرد.... ديگر مجالي نمانده روزهاي دلهره روبه پايان است من همان

عاشق ديروزي ام دلشکسته امروز و گويا فراموش شده فردا ميشناسي مرا؟ گمان نميکنم..

نشسته ام و باز به سرابي مي انديشم... هنوز هم مي نويسم چه کنم؟ سفره پردرد دلم را براي که باز کنم؟

گوش شنوايي نيست تا پذيراي غمزده هاي من باشد لاجرم مينويسم .......براي تو که اوج ارزوهايم هستي .

خاطرات غبار زده ذهن خسته ام چونان شهاب جوانمرگي! سوسو ميزندمن نميدانم چرا غصه نميکشد مرا.....

شايد منتطر اميدي ارزويي.....نه ميدانم خيالي بيش نيست

...انگار كه نفرين شده ام به چه گناهي نميدانم

سرنوشت بازيها دارد با دل خسته من اسير نفس او شدم وچه اسان تحقيرم ميكند

سردرد امانم نميدهد چشمانم به سياهي ميرود همه جا تاريك است خاك مرده برسرايم ريخته اند

خنديدن را از ياد برده ام شادي با من غريبه است وچه دور ميبينمش دست نيافتني ميماند

سكوت مطلق

اما دلم عجيب سنگين است حال ميتوان گريست نه ؟

صداي سكوت است كه مي ايد و من تنها نشسته ام با بغضي در سينه ام توان شكستنش را ندارم شايد هم

نميخواهم بشكنمش مدتهاست كه بامن است دامني ميجستم كه پناهم باشد و پرده اشكم ميخواستم انجا

سردر شانه هاي او هاي هاي گريه سردهم اما افسوس اشكهايم انگار خريداري ندارند .....

و ظلمت شب است كه بر خانه ام حكم ميراند كورسوي اميدي ميبينم يا كه شايد

توهمي بيش نيست دنيا با من غريبه است وشب سهم من است از تمام روشنايها

بازهم خيال......

از من نپرس که چرا تو خورشيد شدي و من سايه

اگر عمق فاصله ها زياد است و دستهاي تو دور،تقصير من نيست........

از من نپرس که چرا هميشه آخر کوچه هاي پرسه و ترانه،

من مي مانم و يک جفت دست منتظر

يک جفت نگاه خسته....

از من نپرس که چرا از اين همه حرفهاي نگفتني لبريزم...من بي تقصيرم .....اگر من

اينجا بين حصار غربت و دوري ماندم و تو به آغوش فردا هاي نيامده پناه بردي...

گاهی وقت ها

dellneveshteha1 — Fri, 27 Nov 2009 17:10:18 GMT

گاهي وقتها با اينکه دوريم، ميشه نزديک شد، نزديک شديم؛ نزديک تر! به اندازه اي که گرماي نفس رو ميشه حس کرد! نزديک تر حس کرد!
ديگه لحظاتي از راه مي رسند که دلتنگي ها مجالي براي صبر قائل نيستند، بي قراري ها فرصتي براي بروز کلمات قائل نيست؛ حالا ديگه به خوبي ميشه فهميد اين دلتنگي و بي قراري به خاطر پاره تني هست که نميشه بين لحظه ها تحملي براي دوريش تصور کرد.
چي بگم، يا که نگم، چي؟ ... هر چي که هست، محبت و علاقه بي انتهاي يه فرشته ? آسمونيه که هر لحظه، تو لحظه لحظه هاي زندگيم ياد، کلام و نفسش، همراه و همراز منه و اين دل دلواپس و بي قرار، هر روز بيش از پيش، بي تاب و مشتاق پر زدن به ديدارشه ...!
اين !... ! ...! رو بذارين به حساب يه مهربون، يه جوان ۲۰ ساله? گستاخ، کج فهم، نابالغ، ساده، بازيگوش،عجول و خردسال، که ناخواسته هنوز از زندگي و روابطش کمترين و کوچکترين اطلاعي نداشته و نداره، و هنوز که هنوزه سعي مي کنه با عقل ناقصش براي باهم زنده بودن، با هم ساده بودن و براي باهم خوب زندگي کردن تلاش کنه.

باز هم 5 شنبه

dellneveshteha1 — Thu, 22 Oct 2009 21:01:58 GMT

امروز و باز امروز دلم چقدر گرفته بود..... چقدر تنگ شده بود برای چه کسی؟ نمی دونم اما حس دل تنگی

توام با حس دل گرفتگی ...صبح با زحمت از خواب بیدار شدم .... دلم نمی خواست روز دیگری رو شروع کنم

ولی باید بیدار می شدم زندگی جریان داشت و من..............

لباس که پوشیدم و آماده شدم بدون خداحافظی بیرون اومدم مقصد برام نا معلوم بود راه رو پاهایم

انتخاب می کردن و سنگینی وجودم رو مثل همیشه هدست رو که تو گوشیم گذاشتم از کوچه و خیابان شلوغی

و ازدحام یادم رفت چرا که موزیک برام بس جالب بود

لحظه ی بودن و موندنم دیگه سر اومده

فال من به نام تو ببین چقدر بد اومده

می نویسم روی صفحه ی غریب زندگی

من فراموشت نمی کنم عزیز به سادگی

بیا سر مزار من...آروم آهسته عریز

طاقت گریه ندارم اشکی برای من نریز

میخوام بگم دوست دارم حتی اگه جدا باشیم

این همه فاصله کمه اگه به یاد هم باشیم

وقتی خندیدی به رفتنم دلم از تو شکست

بعد تو دیگه دلم دل به غریبه ها نبست

تک تک خاطره هامون هر چی بود دیگه گذشت

جای من کی توی قلب مهربون تو نشست؟

راه که می رفتم متوجه نگاه سنگین مردم نبودم حتی وقتی اشک داغ رو گونه ام چکید هم متوجه نشدم

غرق افکارم بودم بالاخره به همون جائی که پاهام منو میکشوندن رسیدم گورستان به زبان عامیانه ی خودمون

قبرستان . همون موقع از خودم نپرسیدم چرا اونجا ؟ ولی نمی دونم چرا .....به دنبال نشانه ای بودم که

خودم هم نمی دونستم اون نشونه چیه .... سنگ قبرا رو یکی یکی میخوندم آخر سر رسیدم به سر قبر

۲ برادر شهید که پدرشون وسط ۲ پسرش دفن شده بود و چقدر خاک و برگ روی سنگ قبر بود و نوشته های

روی سنگ قبر چقدر بی رنگ شده بودن ... تعجبی نداشت یاد و خاطره ی آن ها هم از وجود ما کم رنگ شده

بود یکی رو پیدا کردم که نوشته های رو سنگ قبرا رو پررنگ کنه و چقدر برای مردم جالب بود هر کسی که به اون

قطعه می رسید نگاه می کرد تو همون مدت که اونجا وایستاده بودم خوب به سنگ قبرهای دور و بری هام توجه

کردم ما آدما کجای دنیا وایستادیم.... با فکر های تجمل گرایی و پوچ حتی تو مسئله ی سنگ قبر هم چشم تو هم

چشم وجود داره .... تشریفات های آنچنانی برای سنگ قبر مراسم ختم ........ خیلی ناراحت شدم

نمی دونم کی قانع خواهیم شد ... برزخیان مطمئنا از وضع خودشون راضین ..... این ما هستیم که این دنیا اسیر

و سرگردانیم ....... ماهائی که دل دنیا نمی بریم........مرده ها باید برای ما دل بسوزونن

چقدر دلم این روزها میخواد که بمیرم نیست بشم ............از این که هستم و باید زندگی کنم دلم میگیره

من تصمیم گرفته بودم که مفید باشم تصمیم گرفته بودم که شاد باشم اما فکر می کنم که عجولانه تصمیم

گرفتم برای زندگی کردن باید هدف داشت من هم هدف دارم نا امید نیستم نه هیچ وقت نا امید نخواهم شد

ولی دلم برای خودم که غرق دنیای فانی ام میسوزه ..... چقدر سخته بی اعتماد به همه باشی

چقدر سخته ۲ روئی های یه عده رو ببینی و تو دلت حرص بخوری و دم نزنی

چقدر سخته خودت رو هم رنگ جماعت کنی و غرق کثافت بازی این دنیا بشی

گفتنی ها سخته ولیکن من بخشی اش رو تو دلم نگه می دارم چرا که گفتنش بس ارزشی نداره

5 شنبه و اهداف

dellneveshteha1 — Thu, 15 Oct 2009 14:51:55 GMT

امروز صبح که از خواب بیدار شدم حس خوبی داشتم قرار بود با دوستانم به کوه بریم (عون بن علی)

سر فرصت آماده شدم و حرکت کردیم از اینکه بعد ۱ هفته کاری به دل طبیعت پناه می خواستم پناه ببرم

شور و شوق خاصی داشتم وقتی که رسیدیم کوه مملو از کسانی بودن که از دود و دم شهر به کوه پناه برده بودن

من از ازدحام از آلودگی های صوتی متنفرم همون جا آرزو کردم کاش پارک نزدیک خونمون می رفتم اونجا دنج تر بود

لیکن به خاطر دوستام تحمل کردم هدست گوشی ام رو فعال کردم و موزیک ملایمی انتخاب کردم و خودم و ذهنم

رو سپردم به دست موسیقی از آلبوم Richard Clayderman مخصوصا Track MaGic Night وای چقدر آدمو واقعا

آروم میکنه همون لحظه شلوغی و همه ی آدم های دورو بریم رو فراموش کردم تو مسیر کوه پیمایی به خیلی

چیزها فکر کردم اینکه چقدر خوبه همیشه بخندیم و همه چیزو ساده بگیریم چقدر خوبه برای بقیه مفید باشیم

چقدر خوبه همیشه آروم و صبور باشیم و زندگیمون یک ریتم خاصی داشته باشه چقدر خوبه عاشق باشیم

عاشق زندگی عاشق زندگی کردن چقدر خوبه معنی عصبانیت رو نفهمیم من پارسال همین جا چندتا از

هدف ها رو نوشتم اینکه آرزوی دیرینه ام اینه که رمانم چاپ بشه و امسال هم اسم رمانی که حالا به مرز ۱۰۴

صفحه رسیده رو بگم دوس دارم اسم رمانم رو بهت بذارم هدف دیگه ام اینه که با حقوق خودم مادرم رو راهی

حج کنم هر چند اگر این کارو کنم ۳ بار مشرف شدن مادرم به حج خواهد بود ولی این کوچکترین کاری هستش

که در قبال مهربانی ها ...گذشت های مادرم تنها کاری هستش که می تونم انجام بدم اگه این ۲ هدف رو

انجام بدم قدری از باره سختی های زندگی کاسته میشه البته به نظر خودم

دیگر دلم از دست همه گرفته از دست همه

dellneveshteha1 — Thu, 03 Sep 2009 12:07:45 GMT

دیگر دلم از دست همه گرفته از دست همه
از تمام کسانی که ساکن کوچه شهید ... هستند اما وقتی پیرزنی قد خمیده را می بینند که زنبیلی حاوی نان و سبزی را بدست گرفته و به سختی قدم برمی دارد با حالتیکه انگار از بی معرفتی جوانان زمانه رنج می برند و می گویند تو را به خدا نگاه کن آیا پیرزن پسری ندارد که خود برای مایحتاج خانه این چنین سختی می کشد ؟ و نمی دانند این پیره زن مادر همان شهیدی است که آنها زیر تابلوی نام او ایستاده اند .
از تمام کسانیکه ناکسند از عارفان بی معرفت ، از عالمانی که عادل نیستند ، از عادلانی که عارف نیستند ، از عارفانی که عاشق نیستند ، از عاشقانی که خالص نیستند و از مخلصانی که بسیجی نیستند ... از بسیجی نمایانی که جاهلند ، از ساکنان کوچه علی چپ ، از تمام خون هایی که رنگین ترند .
از تمام آنها که نماینده مجلس هستند اما نماینده مردم نیستند ، از ذاکرینی که یاد خدا نمی کنند .
از شورداران بی شعور ، از شعورداران بی شور .

از آنهاییکه بین گل کاکتوس و گل لاله فرقی نمی گذارند.
از آنانکه نهج البلاغه و روزنامه را یک جور می خوانند از حسین پرستان، حسین نشناس ، از حسین دوستان زینب آزار .
از همه آنانکه زیارت عاشورا می خوانند اما عاشورایی نیستند .
از تمام سوال کنندگانی که بدنبال جواب نیستند .
از تمام آنانیکه هدفشان وسیله ایست که توجیه می کنند از تمام آنهاییکه کربلا می روند اما کربلایی نیستند.
از همه کسانی که قمه را فقط بر سر خود می زنند نه بر سر یزیدیان.
از تمام کسانی که شمع بیت المال را به این خاطر خاموش می کنند که جیبشان نسوزد از چشمهای نامحرم نواز ، از گوش هایی که کرهای مصلحتی هستند .
از آنان که توجیه می کنند . از آنان که توجیه می شوند .
از توجیه از توجیه از توجیه

جاده های دلتنگی

dellneveshteha1 — Tue, 25 Aug 2009 14:17:35 GMT

داشتم می رفتم که با همه چیز خدا حافظی کنم

داشتم می رفتم تا از این دنیا با تمام نیرنگ ها بدیها و پستی هایش فرار کنم.

گمان نمی کردم چشمی در جستجوی من باشد.در راهی بودم که از انتهایش خبر نداشتم و هرچه بیشتر پیش

می رفتم . بیشتر رنج می بردم . از همه چیز دل بریده بودم . در انتظار مردن لحظه ها را سپری می کردم.

دیگر حتی افتادن برگ درختان هم مرا ناراحت نمی کرد.

دلم از سنگ شده بود. وجودم سرد ِ سرد. تنها برای خاک زنده بودم . من در نظر درختان .گلها و زلالی

چشمه ها مرده بودم.من با زندگ لج کرده بودم و زندگی هم به عکس العمل های من م خندید.

حاضر نبودم که ببینم در زندگی شکست خورده ام . تمام حرفها و اشکهایم را پشت غرورم پنهان کرده بودم.

نمی خواستم که کسی برایم گریه کند. من تصور می کردم راهی برای بازگشت وجود ندارد.

از سراسر وجودم غرور می جوشید که از بازگشتنم خودداری می کرد. تا اینکه سحر بوی گلهای کنار جاده نظرم

را جلب کرد.از زمانی که پا در این راه گذاشته ام این اولین چیزی بود که نظرم را جلب می کرد.

باد موسیقی زندگی را می نواخت و من با گلها می رقصیدم .دگر واژه زندگی برایم زیبا بود. زنده بودم تا زندگی

کنم.افسوس که یک برگ پاییزی همه چیز را دوباره از من گرفت و باز در این دنیا تنهای تنها شدم .

دلم می خواست فریاد بکشم و انتقام بگیرم . اما بر لبهای من ترانه سکوت جاری بود.از پشت پرچین سکوت به

زندگی نگاه می کردم.

دلم می خواست برگردم. ولی داغ گلهای کنار جاده در دلم تازه می شد مجبور شدم در این راه بی پایان جلوتر

روم................

حرف حساب

dellneveshteha1 — Tue, 18 Aug 2009 19:51:12 GMT

بعضی وقت ها تو زندگیت اتفاقاتی رخ میده که وسعت بینش ات رو ۱۰۰ برابر می کنه و برات تجربه ی جدیدی

برای ادامه ی مسیری که قراره طی کنی مثل مرگ وقتی ما آدما باخبر میشیم قراره عمر طولانی نداشته باشیم

و زمان بسیار کمی برای جبران مافات گذشته داریم تازه قدر زندگی رو می دونیم و ای کاش ای کاش می کنیم

که زمان به عقب بر می گشت ... ما آدما واقعاموجودات پیچیده ای هستیم چند وقت پیش مرگ یک از جوانان

فامیل باعث شدمن یه تکونی به خودم بدم گرچه با عذاب وجدانی همراه نیستم.

ولی وقتی بنده های خدا حواسشون به هم دیگه نیستش من باید حواسم باشه

نیستش من باید حواسم باشه که خدا دفتر حسابم رو سنگین سنگین و با تامل ورق نزنه کاری کنم که خدا

همیشه تحویلم بگیره ... وقتی خدا این همه لطف در حق بنده اش میکنه بنده اش هم باید جواب خدا رو خوبیهاش

رو بده .... تنها دعای من برای همه می تونه این باشه که امیدوارم خدا کسی رو تو امتحانات سختش قرار نده

نه مرگ فرزندی برای پدر و مادر که واقعا خیلی سخت هستش من امروز تو مجلس ختم این فاجعه رو لمس

کردم وقتی دیدم قامت پدر در سوگ پسرخم شده و تحمل بار غم بر دوش هاش سنگینی می کنه

و یا اینکه مادری ناباورانه به اشک های دیگر داغدیده نگاه می کنه و فریاد سر میده گریه نکنید پسرم بر میگرده

آه خیلی سخت حتی سخت تر از اونی که قکرش رو بکنی ... امشب شب

حساب و کتاب من برای زندگیم بود برای گذشته ام برای روزهائی که فکر کردم خدا تنهام گذشته ومن از خدا

شکوه و ناله که چرا صدام رو نمی شنوی ....................................

حرف هائی از سر دلتنگی

dellneveshteha1 — Thu, 09 Jul 2009 19:41:18 GMT

د ر عصری که سهم هر کسی از این دنیای گسترده ؛ فریب و دروغ و بی

اعتمادی است

چگونه می توان نفس کشید؟ چگونه می توان به نفس لوامه آدمی تحمیل

کرد که 2 رنگی و بی اعتنا ئی فانی

پذیر است و آنچه خواهد ماند نفس مطمئنه هر کسی است. جمله ی که هر

انسان با شعور را به فهم وا

می دار د سرفصل جمله این چنین است( خدایا تو خود خوب میدانی که

انسان بودن و ماندن در این دنیا

چه دشوار است چه رنجی میکشد آنکس که انسان است و از احساس

سرشار است

به راستی ما آدمیان چه زمانی خواهیم دریافت که انسانیم و قدرت اختیار

و تصمیم و اراده را دارا هستیم.

هم چنان در سراب به سر خواهیم برد و زندگی حیوان منشانه اما ن را تا

ابد پیش خواهیم برد؟!

زندگی که بخشی ازآن را شعارهای روزمره امان قرار داده ایم و چاشنی

اش تلخ وبه اصطلاح شیرین

گوئی که صداقت و درستی جای خود را ه دیگر امثالی که باعث سلب

صفات خداوندی می شوند عوض

کرده است ؛ صفات ثبوتیه خداوند در کجای ذهن و روح ما سکنا گزیده

است؟ مگر نه آنکه بارها و باراه

خوانده شده است و ربهم شرابا طهورا (هرکسی طبیعتا عشق حضرت

دوست را داراست؟ سهم ما از این

دنیای فانی چیست

خدایا شکر

dellneveshteha1 — Thu, 02 Jul 2009 20:38:18 GMT

همه چیز اتفاقی و بدون تلاش و تصمیم قبلی صورت گرفت ....عکس برا پاسپورت... ثبت نام.. هزینه

انگار یکی هل می دادت جلو میگفت نگران نباش قسمتت اینه که بازم بری قبرستان بقیع بازم بری

دستت رو سنگ حجرالاسود بکشی... زیر ناودون طلائی دو رکعت نماز عشق بخوونی.. لباس سفید

که با به تن کردنت احساس می کنی همه گناهات الک شده رو به تن کنی و لبیک کنان 7بار دور خونه

خدا رو دور بزنی و

. برا همه ی اونائی که التماس دعا کردن تک تک دعا کنی..

اولین سفر به حج مفرده ام سال 83.5.30 بود و امسال بعد 6سال باز تو همون ماه دارم میرم بازم حس

اولین و شیرین ترین سفر زندگیمو دارم و از اینکه اینقدر خدا تحویلم میگیره و اینکه روز به روز اعتماد و

ایمانم روز به روز به خدا بیشتر میشه خدا رو شــــــــــــــــکر می کنمو تصمیم گرفتم 24 ساعت برا ی

همه چیز از خدا سپاسگزاری کنم.چون واقعا قدرتش رو تو زندگیم دارم مشاهد می کنم.خدایـــــــا شکرت

خــــــــــدایا به داده ها و نداده هات شــــــــــــــــــــــــکر

تنها در میان تن ها چه عاشقانه مانده ام

dellneveshteha1 — Tue, 30 Jun 2009 16:04:36 GMT