امروز یک کامنتی دریافت کردم برام جالب بود : شما از اون آدم های مذهبی اشراف زده هستید که در

ظاهر برای آقا اشک می ریزیدو نمی دانید فقیران .چه میشکند

یه لحظه خیلی ناراحت شدم خدای من .. من چی نوشتم که کسی این فکر رو در مورد من بکنه

چرا باید متهم به چیزی میشدم که این همه باعث ناراحتیم میشد

 

دوست عزیز میدونم که بهم سر میزنی و وبلاگم رو میخوونی - نمی دونم از نوشته هام چه برداشتی

کردی ولی من از روی باور هام می نویسم نه از روی شهرت و ......

۴ سال قبل اتفاقاتی تو زندگی من رخ داد که چشم ام رو وسیع تر کرد و یادم انداخت که من کجام

چه کسی هستم ؟ چرا نفس میکشم؟ چرا اسم ام رو آدم گذاشتن..........

مثل شما من هم طعم تلخ گرسنگی رو زیر چراغ های خاموش اتاقی که شبیه گورستان بود

چشیده ام تصویری که از ۹ سالگی تو ذهن دارم و اشک های تکراری مادرم که سر سجاده با خدا

خلوت می کرد .. گذشته ی تلخ توام با تجربه

- من خودم رو آدم مذهبی نمی دونم چون اینقدرا هم لایقت ندارم من خودم رو مدیون می دونم

وقتی شعر حماسی ام رو به دبیر خانه همایش به سمت تهران فرستادم که فقط و فقط حرف هائی

 از منبع دلم برداشته بودم در واقع باور درونی ام رو رو کاغذ اوردم نیت کردم نیت کردم

که اگه من مقام بیارم از لحاظ مادی که ارائه میشد حتی ذره ای برای خودم در اختیار نگیرم

چقدر بی رحمانه قضاوت کردید من فقط ۱۹ سال دارم چگونه میتونم از روی ظاهر برای آقا اشک بریزم

خیلی راحت میتونم مثل خیلی از همسن و سال هایم به فشن بودن و دیگر چیزها اهمیت بدم و اصلا

یادم بره که خدائی هست و غایب همیشه حاضری

                                                                                                     

                                                                                                          

 

 

نوشته شده در ساعت توسط دخترباران| |