خدایا، مرا ببخش! به خاطر همه لحظه‏هایی که به یاد تو نبوده‏ام!

به خاطر همه سجده‏هایی که زود سر از مهر برداشتم .

به خاطر همه درهایی که کوبیده‏ام و خانه تو نبوده‏اند .

به خاطر همه حاجاتی که از غیر تو خواسته‏ام .

به خاطر همه وعده‏هایی که تو دادی و من باور نکردم .

به خاطر همه آنچه به خاطر سعادت من از من خواستی و من اعتماد نداشتم .

به خاطر همه آنچه خواستی به من بفهمانی و من نفهمیدم .

به خاطر همه نعمتهایت که شکر نکرده‏ام .

به خاطر همه مهربانی‏هایت که با گناه پاسخ داده‏ام .

به خاطر همه چشم‏پوشی‏هایت که سوء استفاده کرده و گستاخ‏تر شده‏ام .

به خاطر همه آنچه در راه من خرج کرده‏ای و من هیچ در راه تو خرج نکرده‏ام .

به خاطر ...

مرا ببخش! نه به خاطر آنکه من لیاقت‏بخشیده شدن دارم;

به خاطر اینکه تو شایسته بخشیدنی!

نه به خاطر آنکه گناهان من بخشودنی هستند;

به خاطر اینکه تو اهل عفو و مغفرتی و گذشت کار توست

نه به خاطر اینکه من خوب شده‏ام;

به خاطر اینکه تو خوبی!

نه به خاطر آنکه مرا خوشحال کنی

به خاطر اینکه پیامبرت و اولیاء تو، خوشحال شوند!

مرا ببخش، نه به خاطر من!

به خاطر «آن که‏» گناهان من اول او را اذیت می‏کند!

به خاطر «آن که‏» گناهان من، غربت و آوارگی و غیبت او را تمدید می‏کند!

به خاطر «آن که‏» هر هفته پرونده اعمال مرا به دست او می‏دهند!

به خاطر «آن که‏» این بار نمی‏داند با چه رویی پیش تو شفاعت مرا کند!

به خاطر «آن که‏» قرار است‏بر زمین آقایی و سروری کند و گناهان من مانع این کار شده‏اند!

به خاطر «آن که‏» دوستش داری و او تو را دوست دارد!

به خاطر «آن که‏» ناراحتی او ناراحتی توست و خوشحالی او خوشحالی تو!

به خاطر امام زمان مرا ببخش

نوشته شده در ساعت توسط دخترباران| |