انـــــــــــتظار
می آید و کلمه انتظار از واژه نا مه ها حذف خواهد شد
جاهایی قدم بگذار كه وقتی فیلم تكرار گام هایت را گذاشتند از مكان های رفته پشیمان نشوی. دســـــت هایت هر كاری كنند هـــــــرچه لمس كرده باشی در حافظه ی سر انگشتانت باقی خواهد ماند. خوشا به حال دست هایی كه حرمت نگه می دارند ؛ می آفرینند وسجده می كنند. همیشه فكر می كنی تو با چشما هایت می بینی در حالی كه آنچه را دیده ای از چشم هایت عكس یادگاری خواهد گرفت . روزی به تو یاد آور خواهد شد كه كجا را دیده ای به شعور سلول های بدنت و به شعور طبیعت ایمان بیاور و حواست به حرف زدنت باشد . گلـــــــی كه آن روز فــــكر كردی نمی شنود ؛ تمام حرف هایت را به خاطر سپرد تا روزی كه بگوید كه آنجا تنها نبوده ای . من از ضبط همیشگی تو حرف می زنم از اثری كه بر هر چیزی می گذاری .آثاری كه هرگز از بین نمی روند. تا با هر حركت و هر فكر در این دنیا گوشه ای از شكل خود را برای آن دنیا نقاشی می كنیم . كاش این تصویر زیبا باشد طوری كه وقتی برای آخرین بار چشممان را می بندیم دل زمین برایمان تنگ شود آن طور كه خاك كربلا هنوز به خون حسین (ع) می بالد و دلتنگ اوست .
| Design By : Night Skin |
به سراغ من اگر مي آييد
پشت هيچستانم
پشت هيچستانم جايي است
پشت هيچستان رگهاي هوا پر قاصد هايي است
كه خبر مي آورند از گل واشده دورترين بوته خاك
روي شنها هم نقشهاي سم اسبان سواران ظريفي است كه صبح
به سر تپه ي معراج شقايق رفتند
پشت هيچستان چتر خواهش باز است
تا نسيم عطشي در بن برگي بدود
زنگ باران به صدا مي آيد
آدم اينجا تنهاست و در اين تنهايي
سايه ي ناروني تا ابديت جاري است
به سراغ من اگر مي آييد
نرم و آهسته بياييد مبادا كه ترك بردارد
چيني نازك تنهايي من
دورها آوايي است كه مرا مي خواند
-------------------------------------------------------
وعده وصل به فردا دهي و مي داني
هر که امروز تو را ديد به فردا نرسد
------------------------------------------
شاعر و فرشته اي با هم آشنا شدند ... فرشته پري به شاعر داد و شاعر ، شعري به فرشته ... شاعر پر فرشته را لاي دفتر شعرش گذاشت و شعرهايش بوي آسمان گرفت ... فرشته شعر شاعر را زمزمه كرد و دهانش مزه عشق گرفت ... خدا گفت : ديگر تمام شد ... ديگر زندگي براي هر دوتان دشوار مي شود ... زيرا شاعري كه بوي آسمان را بشنود ، زمين برايش كوچك است ... و فرشته اي كه مزه عشق را بچشد ، آسمان برايش کوچک
-------------------------------------------
دکتر علي شريعتي :زندگي خوردن وخوابيدن نيست اضطراب وهوس وديدن وناديدن نيست زندگي چون گل سرخي است پر از خار و پر از برگ و پر ازعطر لطيف يادمان باشد اگر گل چيديم عطروبرگ وگل وخار همه همسايه ي ديوار به ديوارهمند
-----------------------------------
غریبه نیستم
میشناسی ام
این متنها دور نمایی از
صاحب بیچاره اش است
همان جوان سر زنده ای كه
برای این دنیا نقشه ها داشت
اما با شكسته شدن قلبش
تمامشان رفتند
او ماند و
اولین موی سفید
در اوان جوانی ....
--------------------------------------
آقا باز منم آمده ام بگویم ،...سلام آقا اجازه ! آمده ام باز پشت بام ها می کنم که گرم شود دستم از بخار من سردم است می کشد آغوشم انتظار ! تا کی ؟ الی متی ؟ همه را پیر کرده ای آقا اجازه ! فکر کنم دیر کرده ای ! آخر چرا نگو که دعایت نمی کنیم شبهای سرد جمعه صدایت نمی کنیم من هر قنوت نام تو را گریه می کنم شب در سکوت نام تو را گریه می کنم حتی اگر شکوفه کند بی تو باغمان عادت کند نبود تو را چشم آسمان حتی اگر نفس به تو بی اعتنا شود پروانه ها اگر که تو را یادشان رود
----------------------------------------------------
عصر یک جمعهء دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟چرا آب به گلدان نرسیده است؟چرا لحظهء باران نرسیده است؟ وهر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده است و غم عشق به پایان نرسیده است. بگو حافظ دلخسته زشیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است ؟چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟دل عشق ترک خورد، گل زخم نمک خورد، زمین مرد، زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،فقط برد، زمین
