امروز صبح که از خواب بیدار شدم حس خوبی داشتم قرار بود با دوستانم به کوه بریم (عون بن علی)

سر فرصت آماده شدم و حرکت کردیم از اینکه بعد ۱ هفته کاری به دل طبیعت پناه می خواستم پناه ببرم

شور و شوق خاصی داشتم وقتی که رسیدیم کوه مملو از کسانی بودن که از دود و دم شهر به کوه پناه برده بودن

من از ازدحام از آلودگی های صوتی متنفرم همون جا آرزو کردم کاش پارک نزدیک خونمون می رفتم اونجا دنج تر بود

لیکن به خاطر دوستام تحمل کردم هدست گوشی ام رو فعال کردم و موزیک ملایمی انتخاب کردم و خودم و ذهنم

رو سپردم به دست موسیقی از  آلبوم Richard Clayderman مخصوصا Track MaGic Night وای  چقدر آدمو واقعا

آروم میکنه همون لحظه شلوغی و همه ی آدم های دورو بریم رو فراموش کردم  تو مسیر کوه پیمایی به خیلی

چیزها فکر کردم اینکه چقدر خوبه همیشه بخندیم و همه چیزو ساده بگیریم چقدر خوبه برای بقیه مفید باشیم

چقدر خوبه همیشه آروم و صبور باشیم و زندگیمون یک ریتم خاصی داشته باشه چقدر خوبه عاشق باشیم

عاشق زندگی عاشق زندگی کردن چقدر خوبه معنی عصبانیت رو نفهمیم  من پارسال همین جا چندتا از

هدف ها رو نوشتم اینکه آرزوی دیرینه ام اینه که رمانم چاپ بشه و امسال هم اسم رمانی که حالا به مرز ۱۰۴

صفحه رسیده رو بگم دوس دارم اسم رمانم رو بهت بذارم  هدف دیگه ام اینه که با حقوق خودم  مادرم رو راهی

حج کنم  هر چند اگر این کارو کنم ۳ بار مشرف شدن مادرم به حج خواهد بود ولی این کوچکترین کاری هستش

که در قبال مهربانی ها ...گذشت های مادرم تنها کاری هستش که می تونم انجام بدم  اگه این ۲ هدف رو

انجام بدم قدری از باره سختی های زندگی کاسته میشه البته به نظر خودم

نوشته شده در ساعت توسط دخترباران| |