انـــــــــــتظار
می آید و کلمه انتظار از واژه نا مه ها حذف خواهد شد
توام با حس دل گرفتگی ...صبح با زحمت از خواب بیدار شدم .... دلم نمی خواست روز دیگری رو شروع کنم ولی باید بیدار می شدم زندگی جریان داشت و من.............. لباس که پوشیدم و آماده شدم بدون خداحافظی بیرون اومدم مقصد برام نا معلوم بود راه رو پاهایم انتخاب می کردن و سنگینی وجودم رو مثل همیشه هدست رو که تو گوشیم گذاشتم از کوچه و خیابان شلوغی و ازدحام یادم رفت چرا که موزیک برام بس جالب بود لحظه ی بودن و موندنم دیگه سر اومده فال من به نام تو ببین چقدر بد اومده می نویسم روی صفحه ی غریب زندگی من فراموشت نمی کنم عزیز به سادگی بیا سر مزار من...آروم آهسته عریز طاقت گریه ندارم اشکی برای من نریز میخوام بگم دوست دارم حتی اگه جدا باشیم این همه فاصله کمه اگه به یاد هم باشیم وقتی خندیدی به رفتنم دلم از تو شکست بعد تو دیگه دلم دل به غریبه ها نبست تک تک خاطره هامون هر چی بود دیگه گذشت جای من کی توی قلب مهربون تو نشست؟ راه که می رفتم متوجه نگاه سنگین مردم نبودم حتی وقتی اشک داغ رو گونه ام چکید هم متوجه نشدم غرق افکارم بودم بالاخره به همون جائی که پاهام منو میکشوندن رسیدم گورستان به زبان عامیانه ی خودمون قبرستان . همون موقع از خودم نپرسیدم چرا اونجا ؟ ولی نمی دونم چرا .....به دنبال نشانه ای بودم که خودم هم نمی دونستم اون نشونه چیه .... سنگ قبرا رو یکی یکی میخوندم آخر سر رسیدم به سر قبر ۲ برادر شهید که پدرشون وسط ۲ پسرش دفن شده بود و چقدر خاک و برگ روی سنگ قبر بود و نوشته های روی سنگ قبر چقدر بی رنگ شده بودن ... تعجبی نداشت یاد و خاطره ی آن ها هم از وجود ما کم رنگ شده بود یکی رو پیدا کردم که نوشته های رو سنگ قبرا رو پررنگ کنه و چقدر برای مردم جالب بود هر کسی که به اون قطعه می رسید نگاه می کرد تو همون مدت که اونجا وایستاده بودم خوب به سنگ قبرهای دور و بری هام توجه کردم ما آدما کجای دنیا وایستادیم.... با فکر های تجمل گرایی و پوچ حتی تو مسئله ی سنگ قبر هم چشم تو هم چشم وجود داره .... تشریفات های آنچنانی برای سنگ قبر مراسم ختم ........ خیلی ناراحت شدم نمی دونم کی قانع خواهیم شد ... برزخیان مطمئنا از وضع خودشون راضین ..... این ما هستیم که این دنیا اسیر و سرگردانیم ....... ماهائی که دل دنیا نمی بریم........مرده ها باید برای ما دل بسوزونن چقدر دلم این روزها میخواد که بمیرم نیست بشم ............از این که هستم و باید زندگی کنم دلم میگیره من تصمیم گرفته بودم که مفید باشم تصمیم گرفته بودم که شاد باشم اما فکر می کنم که عجولانه تصمیم گرفتم برای زندگی کردن باید هدف داشت من هم هدف دارم نا امید نیستم نه هیچ وقت نا امید نخواهم شد ولی دلم برای خودم که غرق دنیای فانی ام میسوزه ..... چقدر سخته بی اعتماد به همه باشی چقدر سخته ۲ روئی های یه عده رو ببینی و تو دلت حرص بخوری و دم نزنی چقدر سخته خودت رو هم رنگ جماعت کنی و غرق کثافت بازی این دنیا بشی گفتنی ها سخته ولیکن من بخشی اش رو تو دلم نگه می دارم چرا که گفتنش بس ارزشی نداره سر فرصت آماده شدم و حرکت کردیم از اینکه بعد ۱ هفته کاری به دل طبیعت پناه می خواستم پناه ببرم شور و شوق خاصی داشتم وقتی که رسیدیم کوه مملو از کسانی بودن که از دود و دم شهر به کوه پناه برده بودن من از ازدحام از آلودگی های صوتی متنفرم همون جا آرزو کردم کاش پارک نزدیک خونمون می رفتم اونجا دنج تر بود لیکن به خاطر دوستام تحمل کردم هدست گوشی ام رو فعال کردم و موزیک ملایمی انتخاب کردم و خودم و ذهنم رو سپردم به دست موسیقی از آلبوم Richard Clayderman مخصوصا Track MaGic Night وای چقدر آدمو واقعا آروم میکنه همون لحظه شلوغی و همه ی آدم های دورو بریم رو فراموش کردم تو مسیر کوه پیمایی به خیلی چیزها فکر کردم اینکه چقدر خوبه همیشه بخندیم و همه چیزو ساده بگیریم چقدر خوبه برای بقیه مفید باشیم چقدر خوبه همیشه آروم و صبور باشیم و زندگیمون یک ریتم خاصی داشته باشه چقدر خوبه عاشق باشیم عاشق زندگی عاشق زندگی کردن چقدر خوبه معنی عصبانیت رو نفهمیم من پارسال همین جا چندتا از هدف ها رو نوشتم اینکه آرزوی دیرینه ام اینه که رمانم چاپ بشه و امسال هم اسم رمانی که حالا به مرز ۱۰۴ صفحه رسیده رو بگم دوس دارم اسم رمانم رو بهت بذارم هدف دیگه ام اینه که با حقوق خودم مادرم رو راهی حج کنم هر چند اگر این کارو کنم ۳ بار مشرف شدن مادرم به حج خواهد بود ولی این کوچکترین کاری هستش که در قبال مهربانی ها ...گذشت های مادرم تنها کاری هستش که می تونم انجام بدم اگه این ۲ هدف رو انجام بدم قدری از باره سختی های زندگی کاسته میشه البته به نظر خودم به کوشش : M:G از آنهاییکه بین گل کاکتوس و گل لاله فرقی نمی گذارند. داشتم می رفتم تا از این دنیا با تمام نیرنگ ها بدیها و پستی هایش فرار کنم. گمان نمی کردم چشمی در جستجوی من باشد.در راهی بودم که از انتهایش خبر نداشتم و هرچه بیشتر پیش می رفتم . بیشتر رنج می بردم . از همه چیز دل بریده بودم . در انتظار مردن لحظه ها را سپری می کردم. دیگر حتی افتادن برگ درختان هم مرا ناراحت نمی کرد. دلم از سنگ شده بود. وجودم سرد ِ سرد. تنها برای خاک زنده بودم . من در نظر درختان .گلها و زلالی چشمه ها مرده بودم.من با زندگ لج کرده بودم و زندگی هم به عکس العمل های من م خندید. حاضر نبودم که ببینم در زندگی شکست خورده ام . تمام حرفها و اشکهایم را پشت غرورم پنهان کرده بودم. نمی خواستم که کسی برایم گریه کند. من تصور می کردم راهی برای بازگشت وجود ندارد. از سراسر وجودم غرور می جوشید که از بازگشتنم خودداری می کرد. تا اینکه سحر بوی گلهای کنار جاده نظرم را جلب کرد.از زمانی که پا در این راه گذاشته ام این اولین چیزی بود که نظرم را جلب می کرد. باد موسیقی زندگی را می نواخت و من با گلها می رقصیدم .دگر واژه زندگی برایم زیبا بود. زنده بودم تا زندگی کنم.افسوس که یک برگ پاییزی همه چیز را دوباره از من گرفت و باز در این دنیا تنهای تنها شدم . دلم می خواست فریاد بکشم و انتقام بگیرم . اما بر لبهای من ترانه سکوت جاری بود.از پشت پرچین سکوت به زندگی نگاه می کردم. دلم می خواست برگردم. ولی داغ گلهای کنار جاده در دلم تازه می شد مجبور شدم در این راه بی پایان جلوتر روم................ برای ادامه ی مسیری که قراره طی کنی مثل مرگ وقتی ما آدما باخبر میشیم قراره عمر طولانی نداشته باشیم و زمان بسیار کمی برای جبران مافات گذشته داریم تازه قدر زندگی رو می دونیم و ای کاش ای کاش می کنیم که زمان به عقب بر می گشت ... ما آدما واقعاموجودات پیچیده ای هستیم چند وقت پیش مرگ یک از جوانان فامیل باعث شدمن یه تکونی به خودم بدم گرچه با عذاب وجدانی همراه نیستم. ولی وقتی بنده های خدا حواسشون به هم دیگه نیستش من باید حواسم باشه نیستش من باید حواسم باشه که خدا دفتر حسابم رو سنگین سنگین و با تامل ورق نزنه کاری کنم که خدا همیشه تحویلم بگیره ... وقتی خدا این همه لطف در حق بنده اش میکنه بنده اش هم باید جواب خدا رو خوبیهاش رو بده .... تنها دعای من برای همه می تونه این باشه که امیدوارم خدا کسی رو تو امتحانات سختش قرار نده نه مرگ فرزندی برای پدر و مادر که واقعا خیلی سخت هستش من امروز تو مجلس ختم این فاجعه رو لمس کردم وقتی دیدم قامت پدر در سوگ پسرخم شده و تحمل بار غم بر دوش هاش سنگینی می کنه و یا اینکه مادری ناباورانه به اشک های دیگر داغدیده نگاه می کنه و فریاد سر میده گریه نکنید پسرم بر میگرده آه خیلی سخت حتی سخت تر از اونی که قکرش رو بکنی ... امشب شب حساب و کتاب من برای زندگیم بود برای گذشته ام برای روزهائی که فکر کردم خدا تنهام گذشته ومن از خدا شکوه و ناله که چرا صدام رو نمی شنوی .................................... 3/5/88 صبح زود از خواب بیدار شدم .... باید راهی کلاس درس میشدم بچه هامنتظر من بودند... آماده که شدم تا راه بیفتم از ساعت 8 تا 12:30 باید پی در پی تدریس می کردم روزهای معمولی خستگی امانم رو می برید ولی این روز با شنبه های دیگه فرق می کرد من راهی سفر عشق بودم و این حس مثل آنتی ویروس جلوی خستگی ام را گرفته بود ساعت 12:30 که بعد از خداحافظی از همکاران راهی خانه شدم بعد از کمی استراحت و صرف کردن ناهار با مهمانان آماده شدیم تا به فرودگاه بریم همه ی آشنایان لطف کرده بودند و برای بدرقه ی ما تشریف آورده بودند ساعت 5:00 فرودگاه بودیم بعد از روبوسی و التماس دعا کردن آشنایان به سالن پروازهای خارجی رفتیم .... و حدود 2ساعت بعد از تشریفات فرودگاهی بدون تاخیر سوار بر هواپیما شدیم و در ست 3 ساعت 45 دقیقه به طول انجامید ساعت 10:30 فرودگاه مدینه بودیم که خروج ما از فرودگاه مدینه 2ساعتی ادامه داشت به دلیل تحویل ساک ها و و ویزیت کارت واکسیناسین و پاسپورت ها در بیرون از فرودگاه اتوبوس های کاروان منتظر ما بودند من و خانواده ام اتوبوس شماره 1 بودیم هوای مدینه هیچ فرقی با هوای تبریز نداشت نیسم گرمی می وزید حدود ساعت 12:30 به هتل بدر المحمدیه (بعثه مقام معظم رهبری) رسیدیم شب عید بود وبا ورودمان به هتل با شیرینی و گل و نوحه سرائی پذیرائی کردند و مدتی بعد کلیدهای اتاق را تحویل گرفته و روانه ی اتاق هایان شدیم طبقه 9 اتاق 919 من و خواهرم اتاقمان یکی بود و بقیه دوتا دوتا جدا شده بودند. از خستگی راه زود به خواب رفتیم
۴/۵/۸۸ حدود ساعت ۸ از خواب بیدار شدیم پس از وضو به رستوران هتل برای صرف صبحانه رفتیم قرار بود ساعت ۱۰:۰۰ تو لابی هتل منتظر کاروان باشیم تا دسته جمعی به مسجد النبی برویم ما بعد از صرف صبحانه به بیرون از هتل برای بازدید رفتیم و تا ساعت ۱۰:۰۰ برگشتیم روحانی کاروان که آمد حجت السلام زارع باهم حرکت کردیم پیاده تا مسجد النبی قبل از اینکه وارد محوطه مسجد النبی شویم به بین الحرمین رفتیم تا نزدیک قرستان بقیع شویم .به بقیع که رسیدیم اشک همه سرازیر شد روحانی کاروان از تاریخچه اش گفت که مامورین اخطار دادند حرکت کنیم ماهم به ناچار حرکت کردیم روحانی کاروان یک به یک توضیح می داد گنبد خضرا گنبد رسول الله . ستون های مختلف و به اسم های متفاوت بعد از کلی گوئی ها برای اقامه نماز به اتفاق پزشک کاروان که معاون کاروان بود خانم ها جدا شدند و با راهنمائی ایشان به طرف مصلی نسا رفتیم اذان را گفت با احترام عرب ها برای نماز جماعت اشان شرکت کردیم در صورتی که نمازمان فرق می کرد و بعد از اتمام نماز جماعت باید نماز خودمان رو هم می خووندیم نماز که تمام شد با بقیه اعضا به باب(درب) شماره ۳۴ رفتیم تا با معاون کاروان به هتل بازگردیم ناهار راکه خوردیم برای استراحت به اتاق هایمان بازگشتیم و تا حدود ساعت ۵:۱۵ در اتاق هایمان ماندیم و دوباره به مسحد النبی رفتیم و قرائت قران و نماز های مستحبی را شروع کردم تا ساعت ۷:۰۰ که اذان داد و برای اقامه نماز مغرب به پا خواستیم. در داخل مسجدالنبی که نگاه می کردی از هر قشری وجود داشت پاکستان-لبنان- هند-ترکیه - افغانستان و .... با فرهنگ های مختلف ولی همه برابر بودند خدا- محمد رسول الله گذشته از بحث شیعه - سنی .. امام جماعت مدینه با صوت و لحن خاص و زیبائی نماز را به پا کرد او حافظ کل قرآن بود نمازکه یایان یافت راهی هتل شدیم قرار بود بعد از صرف شام به یکی از فروشگاه ها که ماشین های سواری به صورت مجانی حمل و نقل می کردند بریم.. قرار شد به فروشگاه القمه بریم .. جای بعدی نبود کمی خرید کردیم اما زیاد نموندیم ... و به هتل یرگشتیم و اون روز هم به اتمام رسید ماه مرداد برای من ماه استثنائی بود چندین ماه منتظر بودم منتظر اینکه ۳ مرداد ماه دوباره راهی سرزمین پیامبر .. سرزمین نزول قرآن شوم .... شوروشوق غیرقابل وصفی داره اگر خدا بخواد خاطرات حج ام رو خواهم نوشت تا برای همیشه تو آرشیو وبلاگم ثبت بشه د ر عصری که سهم هر کسی از این دنیای گسترده ؛ فریب و دروغ و بی اعتمادی است چگونه می توان نفس کشید؟ چگونه می توان به نفس لوامه آدمی تحمیل کرد که 2 رنگی و بی اعتنا ئی فانی پذیر است و آنچه خواهد ماند نفس مطمئنه هر کسی است. جمله ی که هر انسان با شعور را به فهم وا می دار د سرفصل جمله این چنین است( خدایا تو خود خوب میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است چه رنجی میکشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است به راستی ما آدمیان چه زمانی خواهیم دریافت که انسانیم و قدرت اختیار و تصمیم و اراده را دارا هستیم. هم چنان در سراب به سر خواهیم برد و زندگی حیوان منشانه اما ن را تا ابد پیش خواهیم برد؟! زندگی که بخشی ازآن را شعارهای روزمره امان قرار داده ایم و چاشنی اش تلخ وبه اصطلاح شیرین گوئی که صداقت و درستی جای خود را ه دیگر امثالی که باعث سلب صفات خداوندی می شوند عوض کرده است ؛ صفات ثبوتیه خداوند در کجای ذهن و روح ما سکنا گزیده است؟ مگر نه آنکه بارها و باراه خوانده شده است و ربهم شرابا طهورا (هرکسی طبیعتا عشق حضرت دوست را داراست؟ سهم ما از این دنیای فانی چیست همه چیز اتفاقی و بدون تلاش و تصمیم قبلی صورت گرفت ....عکس برا پاسپورت... ثبت نام.. هزینه انگار یکی هل می دادت جلو میگفت نگران نباش قسمتت اینه که بازم بری قبرستان بقیع بازم بری دستت رو سنگ حجرالاسود بکشی... زیر ناودون طلائی دو رکعت نماز عشق بخوونی.. لباس سفید که با به تن کردنت احساس می کنی همه گناهات الک شده رو به تن کنی و لبیک کنان 7بار دور خونه خدا رو دور بزنی و . برا همه ی اونائی که التماس دعا کردن تک تک دعا کنی.. اولین سفر به حج مفرده ام سال 83.5.30 بود و امسال بعد 6سال باز تو همون ماه دارم میرم بازم حس اولین و شیرین ترین سفر زندگیمو دارم و از اینکه اینقدر خدا تحویلم میگیره و اینکه روز به روز اعتماد و ایمانم روز به روز به خدا بیشتر میشه خدا رو شــــــــــــــــکر می کنمو تصمیم گرفتم 24 ساعت برا ی همه چیز از خدا سپاسگزاری کنم.چون واقعا قدرتش رو تو زندگیم دارم مشاهد می کنم.خدایـــــــا شکرت خــــــــــدایا به داده ها و نداده هات شــــــــــــــــــــــــکر کنکاش می کنم کنکاش می کنم شاید حرف های ناگفتنی ام رو بتونم به زبون بیارم اما نمیتنونم نمیشه .خیلی سخته ها آدمی حرف هائی تو دلش سنگینی کنه اما نتونه بزنه یه بغضی تو گلوش باشه نتونه بشکنه … من تو این وبلاگ نه حرف از سیاست می زنم نه حرف از چالش های سیاست ویل دورانت میگه صداقت تو سیاست حماقته من نمی خوام دنیای پاکم به هم بخوره طرفدارحزب یا گروهک خاصی نیستم .. من امشب بعد از مدت ها که با قلم بیگانه شده بودم دارم می نویسم …دارم می نویسم اما بدون مقصود و هدف خاصی بدون اینکه از موضوعی پیروی کنم درونم دگرگون و آشوب و نگاهم….. نمی فهم ام این حس از کجا گره خورده ..امشب به قدر شب های از دست رفته ام به قدر شب های خوب و آروم ام دل پر آشوبی دارم . نگرانم نگران اینکه کودکی از مادری جدا بشه یا دخترکوچک بی گناهی مدام اسم پدر رو تکرار کنه و بی قراری کنه و چشم انتظار ورود پدرش با دست های پرو نگاه مهربانانه اش باشه و یا پدر و مادری داغدیده جوان پرشرو شوری باشند که هدفشان تحقق آمال و آروزی فرزندشان بود تو این قرن 21 کی رو باید باور کرد؟دست به دامن چه کسی باید برد؟از چه کسی بابد کمک خواست حرف دل رو به کدوم سنگ صبور ایمنی باید زد؟ تو این لحظه های بی قراری تو این لحضه های آشوب دل نه فقط دل من دل همه آدماو نگاه های پر اضطراب باید به کدوم ناجی که هیچ چشم داشتی بهت نداره پناه اورد تا بیای جواب این سوالا رو پیداکنی عمری ازت گذاشته و اصلا معنی زندگی رو هضم نکردی زندگی که آرامش حرف اول رو می زنه زندگی که عشق و محبت مهم ترین نیاز برای تو به اصطلاح بشره ما آدما با خودمون هم غریبیم دلمون پاره پاره که دلخوشی نمی دونم اصلا تو زندگی هامون پیدا میشه که به حسرت و اشک و اندوه به سرانجام نرسه پی نوشت : خدا از رگ گردن به ما نزدیک تره …. … به آدمی قدرت درک قدرت انتخاب قدرت تصمیم داده جواب تمامی سوالات مربوط به کائنات ذاتا در ذهن ما مهندسی گردیده ولی ما خاکروبه اش نمی کنیم تا از زیر این همه موردهای منفی که مدیریت ذهن رو خراب کرده بیرون بکشیم و بفهمیم که باید نیمه ی پر لیوان رو نیگا کرد ما تا زمانی که نفس می کشیم به زندگی کردن نیاز داریم در کتب آسمانی آمده، "خداوند سرچشمه عشق است." اما اگر واقعاً خدا سرچشمه عشق است، چرا اینقدر رنج و بدبختی وجود دارد؟ چرا با عمل وحشیانه طبیعت اینهمه آدم در سال می میرند و چرا برای سیر کردن شکم صدها هزار انسان که از گرسنگی رنج می برند، غذای کافی وجود ندارد و چرا اینقدر ظلم و ستم بر مردم اعمال می شود؟ چرا اتفاقاتی مثل تراژدی که در شهر اوکلاهاما شاهد بودیم روی میدهد که دیوانه هایی به جان مردان، زنان و کودکان بی گناه بیفتند؟ در یکی از رمان های هیو والپول، یک مرد جوان می گوید، "میدانی وانسا، خدا نمی تواند وجود داشته باشد. باید به این مسئله ایمان پیدا کنی...از خودت بپرس، چطور می تواند خدا وجود داشته باشد و زندگی اینطور باشد؟ اگر خدایی بود باید از خودش دلگیر می شد." طرفداران کاندیداها به شیوههای جدید برای تبلیغ کاندیدای خود روی آوردهاند. قرار گرفته است ساخت و ارسال پیامکهای انتخاباتی میباشد. شرح ذیل میباشد: هم احمدینژاد است چپ و راست مزن /این خانه احمدینژاد است بیا خدا/ ما یاور احمدینژادیم هنوز و شجاع و نستوهی/ همین بود که یقین شیعه زادهای دکتر ولا/ زیرا که نژاد احمدی داری تو حامی کاندیدای حزب اللهیم الفرج را هستی/ نژادت احمدی است قدرت بدانند/ چو آنکه عاشقانه شیفته خدمت هستی از آن تو/ تا هست گفتمان تو از جنس انقلاب ورزیها/ افسانه شدی مثل جومونگ ای محمود طالب احمدینژادیم و یقین/این رای و نظر به دشمنان جانسوز است خمینی زندهایم ولی/ ما طالب احمدینژادیم هموز ر که نباشی تو از بنی زهرا/ برای احمدی بودن نژاد لازم نیست قسمت به یوسف گردش ایران زمین/میرود محمود ما استان به استان غم مخور دشمن/ چون بار دگر پی رجایی هستیم عشق/ مظلوم ترین رئیس جمهور تویی همانا میرحسین موسوی بود عرصه برون/ برخیز برادرم که میر آمده است این است آری/ ما میرحسین موسوی میخواهیم تغییر ایران آمده/ موسوی از ماست همراهش شویم موسوی است/ ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم رفیق میر حسین موسوی باش میدانم...سبز میاندیشم...رای من: میرحسین یاری اش شتابیم/ که باز برادر/ بدان مردش به غیر از موسوی نیست سید بیشک/ خرداد سر آغاز بهار است امسال موسوی باش/ چرا چون بیهماورد است برخیز در قم از محضر آیات عظام: حجةالاسلام والمسلمین کوه کمرهاى و آیت الله العظمى بروجردى به هم رسانیده و انگشت نما مى گردد. معظم پس از ورود به قم به تدریس خارج فقه و اصول پرداخت و به ترتیب شاگردانى بسیار قیمت گماشت و هنوز نیز تدریس درس خارج ایشان ادامه دارد. محل تدریس درس خارج ایشان ابتدا در حجرات مدارس و بعد در منزل شخصى خود و اکنون در مسجد فاطمیه واقع در گذرخان تشکیل مى گردد و محل اقامه نماز جماعت و مراجعات عمومى ایشان نیز همین مسجد است. ...چه لذتى دارد حجاب! نمىدانید؛ واقعاً نمىدانید چه لذتى دارد وقتى سیاهى چادرم، دل مردهایى كه چشمشان به دنبال خوشرنگترین زنهاست را مىزند. نمىدانید چقدر لذتبخش است وقتى وارد مغازهاى مىشوم و مىپرسم: آقا! اینا قیمتش چنده؟ و فروشنده جوابم را نمىدهد؛ دوباره مىپرسم: آقا! اینا چنده؟ فروشنده كه محو موهاى مشكرده زن دیگرى است و حالش دگرگون است، من را اصلاً نمىبیند. باز هم سؤالم بىجواب مىماند و من، خوشحال، از مغازه بیرون مىآیم. نمىدانید؛ واقعاً نمىدانید چه لذتى دارد وقتى مردهایى كه به خیابان مىآیند تا لذت ببرند، ذرهاى به تو محل نمىگذارند. نمىدانید؛ نمىدانید چه لذتى دارد وقتى شاد و سرخوش، در خیابان قدم مىزنید؛ در حالى كه دغدغه این را ندارید كه شاید گوشهاى از زیبایىهاتان، پاك شده باشد و مجبور نیستید خود را با دلهره، به نزدیكترین محل امن برسانید تا هر چه زودتر، زیبایى خود را كنترل كنید؛زیبایى از دست رفتهتان را به صورتتان باز گردانید و خود را جبران كنید. نمىدانید؛ واقعاً نمىدانید چه لذتى دارد وقتى در خیابان و دانشگاه و... راه مىروید و صد قافله دل كثیف، همره شما نیست. نمىدانید؛ واقعاً نمىدانید چه لذتى دارد وقتى جولانگاه نظرهاى ناپاك و افكار پلید مردان شهرتان نیستید. نمىدانید؛ واقعاً نمىدانید چه لذتى دارد وقتى كرم قلاب ماهىگیرى شیطان براى به دام انداختن مردان شهر نیستید. نمىدانید؛ واقعاً نمىدانید چه لذتى دارد وقتى مىبینى كه مىتوانى اطاعت خدایت را بكنى؛ نه هوایت را. نمىدانید؛ واقعاً نمىدانید چه لذتى دارد وقتى در خیابان راه مىروید؛ در حالى كه یك عروسك متحرك نیستید؛ یك انسان رهگذرید. نمىدانید؛ ! واقعاً نمىدانید چه لذتى دارد این حجاب خسته ام، مي فهميد؟ خسته از حس غريبان? اين تنهايي بخدا خسته ام از اينهمه تکرار سکوت بخدا خسته ام از اينهمه لبخند دروغ هم? عمر دروغ گفته ام من به شما گفته ام عاشق پروانه شدم؟ واله و مست شدم از ضربان دل گل؟ شمع را مي فهمم؟ کذب محض است دروغ است دروغ من چه ميدانم از حس پروانه شدن؟ من چه ميدانم گل عشق را ميفهمد يا فقط دلبريش را بلد است؟ من چه ميدانم شمع واپسين لحظ? مرگ حسرت زندگيش پروانست يا هراسان شده از فاجع? نيست شدن؟ به خدا من همه را لاف زدم بخدا من هم? عمر به عشاق حسادت کردم باختم من هم? عمر دلم را به سراب باختم من هم? عمر دلم را به هراس تر يک بوسه به لبهاي خزان بخدا لاف زدم من نمي دانم عشق رنگ سرخ است ؟ آبيست؟ يا که مهتاب هر شب واقعاً مهتابيست؟ عشق را در طرف کودکيم خواب ديدم يک بار خواستم صادق و عاشق باشم خواستم مست شقايق باشم خواستم غرق شوم در شط مهر و وفا اما حيف حس من کوچک بود يا که شايد مغلوب پيش زيبايي ها بخدا خسته شدم مي شود قلب مرا عفو کنيد؟ و رهايم بکنيد تا تراويدن از پنجره را درک کنم؟ تا دلم باز شود؟ خسته ام ، درک کنيد ميروم زندگيم را بکنم ميروم مثل شما پي احساس غريبم تا باز مشکلات intarction2 رو باکمک هم دیگه حل کنیم بالاخره یه کلاس خالی پیدا شدو من جزوه رو دراوردم سوال دوستم رو رفع کنم گرمه توضیح دادن part23 بودم که یهو گوشیم زنگ خورد شماره برام ناشناخته بود جواب که دادم دیدم همکار دایی ام ازم خواست تو سمینار که از طرف شهرداری قرار بود برگزار بشم کا رمترجمی رو برعهده بگیرم بعد توضیح داد که قراره ۲۰۰ نفر مهمان از انگلستان آلمان و ترکیه شرکت خواهند کرد .گفت پدرت گفت که تو میتونی چون علاوه بر انگلیسی - ترکی - استانبولی هم بلدی بعد گفت که آماده شم .. با خودم گفتم خودشه دومین روز تغییر روش زندگیم ام اثر کرد(بازم یاشاسین نکنم.. دعام کنید خوشحال و پر جنب و جوش نفس میکشم.دوس دارم به خودم بیشتر برسم از امروز پیاده رویام رو شروع می کنم هر روز چند دقیقه بیشتر می کنم .. ورزش امو از سر می گیرم.... وقت ها رو تفکیک می کنم درس -کار - تفریح(از این به بعد بیشتر وقتمو با دوستام می گذرونم)یاشاسین ظاهر برای آقا اشک می ریزیدو نمی دانید فقیران .چه میشکند یه لحظه خیلی ناراحت شدم خدای من .. من چی نوشتم که کسی این فکر رو در مورد من بکنه چرا باید متهم به چیزی میشدم که این همه باعث ناراحتیم میشد دوست عزیز میدونم که بهم سر میزنی و وبلاگم رو میخوونی - نمی دونم از نوشته هام چه برداشتی کردی ولی من از روی باور هام می نویسم نه از روی شهرت و ...... ۴ سال قبل اتفاقاتی تو زندگی من رخ داد که چشم ام رو وسیع تر کرد و یادم انداخت که من کجام چه کسی هستم ؟ چرا نفس میکشم؟ چرا اسم ام رو آدم گذاشتن.......... مثل شما من هم طعم تلخ گرسنگی رو زیر چراغ های خاموش اتاقی که شبیه گورستان بود چشیده ام تصویری که از ۹ سالگی تو ذهن دارم و اشک های تکراری مادرم که سر سجاده با خدا خلوت می کرد .. گذشته ی تلخ توام با تجربه - من خودم رو آدم مذهبی نمی دونم چون اینقدرا هم لایقت ندارم من خودم رو مدیون می دونم وقتی شعر حماسی ام رو به دبیر خانه همایش به سمت تهران فرستادم که فقط و فقط حرف هائی از منبع دلم برداشته بودم در واقع باور درونی ام رو رو کاغذ اوردم نیت کردم نیت کردم که اگه من مقام بیارم از لحاظ مادی که ارائه میشد حتی ذره ای برای خودم در اختیار نگیرم چقدر بی رحمانه قضاوت کردید من فقط ۱۹ سال دارم چگونه میتونم از روی ظاهر برای آقا اشک بریزم خیلی راحت میتونم مثل خیلی از همسن و سال هایم به فشن بودن و دیگر چیزها اهمیت بدم و اصلا یادم بره که خدائی هست و غایب همیشه حاضری هوای سجاده امو کرده ...دلم برا گلای یاس تو سجاده داره پر پر میزنه.. دلم برا تاریکیه اتاقم تنگه... برا اشکای که بی دلیل می ریختن.. برا تو آقا امشب اینجا دلم تنگه..شبای جمعه شبای بی قراری... نمی دونم کی تموم میشه... کی به من رو سیاه فرصت خندیدن خواهی داد........ بیشتر از سنم حرف بزنم .... بارها همه امون از این دنیای وانفسا صحبت کردیم ..چه شکوه هائی که نکردیم .. ولی یکی نیست به خود ماها بگه آخه شمام تو این دنیا دارین نفس میکشین.. من و تو میشیم ما.. من و تو چزئی از این کره ی خاکی هستیم .. بله قبول دارم .. خواسته های آدمی متفاوت و تمومی نداره .. آدم حریص به چیزای که داره هیچ وقت قانع نمیشه و دوست داره بیشتر و بیشتر به جمع آذوقه هاش اضافه بشه .. ولی این وسط تو این چرخ روزگار حق خیلیا ضایع میشه ... درسته هر کسی تقاص کاراش رو هم تو این دنیا و هم اون دنیا میده .. ما آدما از ادعا داریم از دروغ متنفریم ولی کسی پیدا میشه که دروغ نگه؟ کسی حرفی رو که میزنه پاش هست یا جا میزنه؟؟؟؟ هزار تا سوال تو ذهنم قرار گرفته .. و من تشنه دنبال چاه آبی میگردم که با تعریف انسانیت سیرابم کنه با کمی تاخیر سال نو مبارک .. این چند روز مسافرت بودم تقریبا یه ایران گردی مفید و منحصر به فرد امسال سال گاوه امیدوارم حداقل مثل سال موش برا خیلیا که شاکی بودن نباشه امسال من تحویل سال نو رو متفاوت تر اجرا برگزار کردم هر سال تو خشکی و خوونه امسال وسط دریا (خلیج همیشه فارس) با قایقای اجاره که از قبل ترتیب همه چیز داده شده بود مادرم میگفت امسال رو آبیم و آب برکت .. منم اعتقادم اینه.. ۱۲ روز از خونه دور بودم.. و با فرهنگ خیلی جاها که قبلا فقط خوونده بودم و یا شنیده بودم از نزدیک آشنا شدم..امسال کربلای ایران ام زیارت کردم شلمچه - طلائیه و ................ امسال میخوام خیلی کارا انجام بدم البته با توکل به خدا اولش اینکه دارم رمان می نویسم برنامه ریزی کردم هر شب ۶ صفحه بنویسم امیدوارم روزی بشه که آثار منم چاپ بشه.. البته خواستن توانستنه و من محکم سر حرف ام هستم و از ته دلم میخوام به هدفم برسم.. اگه عمری داشته باشیم و ........ و از همه مهم تر از خدا سلامتی برای همه ی شما عزیزان خواهانم ..موفق باشید به خاطر همه سجدههایی که زود سر از مهر برداشتم . به خاطر همه درهایی که کوبیدهام و خانه تو نبودهاند . به خاطر همه حاجاتی که از غیر تو خواستهام . به خاطر همه وعدههایی که تو دادی و من باور نکردم . به خاطر همه آنچه به خاطر سعادت من از من خواستی و من اعتماد نداشتم . به خاطر همه آنچه خواستی به من بفهمانی و من نفهمیدم . به خاطر همه نعمتهایت که شکر نکردهام . به خاطر همه مهربانیهایت که با گناه پاسخ دادهام . به خاطر همه چشمپوشیهایت که سوء استفاده کرده و گستاختر شدهام . به خاطر همه آنچه در راه من خرج کردهای و من هیچ در راه تو خرج نکردهام . به خاطر ... مرا ببخش! نه به خاطر آنکه من لیاقتبخشیده شدن دارم; به خاطر اینکه تو شایسته بخشیدنی! نه به خاطر آنکه گناهان من بخشودنی هستند; به خاطر اینکه تو اهل عفو و مغفرتی و گذشت کار توست نه به خاطر اینکه من خوب شدهام; به خاطر اینکه تو خوبی! نه به خاطر آنکه مرا خوشحال کنی به خاطر اینکه پیامبرت و اولیاء تو، خوشحال شوند! مرا ببخش، نه به خاطر من! به خاطر «آن که» گناهان من اول او را اذیت میکند! به خاطر «آن که» گناهان من، غربت و آوارگی و غیبت او را تمدید میکند! به خاطر «آن که» هر هفته پرونده اعمال مرا به دست او میدهند! به خاطر «آن که» این بار نمیداند با چه رویی پیش تو شفاعت مرا کند! به خاطر «آن که» قرار استبر زمین آقایی و سروری کند و گناهان من مانع این کار شدهاند! به خاطر «آن که» دوستش داری و او تو را دوست دارد! به خاطر «آن که» ناراحتی او ناراحتی توست و خوشحالی او خوشحالی تو! به خاطر امام زمان مرا ببخش اگر میدانستم کی به لالههای اسیر مرداب سر میزنی؟ اگر میدانستم ... تمام روزها را جز آن جمعه از تقویم زندگیم جدا میکردم . باور کن نمیدانم کدام جمعه خواهی آمد وگرنه برای رسیدن به آن جمعه عقربههای ساعت را مجبور میکردم که تندتر حرکت کنند تا من حتی برای یک ثانیه هم که شده چشمان نورانیت را تماشا کنم . سالهاست که هر صبح جمعه پنجرهها را به امید دیدارت میگشایم . سالهاست که در باغچه گل انتظار کاشتهام . مادرم میگوید باید دعا کنم . اما چقدر! این همه سال کافی نیست؟! باور کن گاهی از خودم گریهام میگیرد . آرزو میکنم جای کبوترها باشم پرواز کنم به سوی مزار غریب فاطمه (س) و التماس کنم تا از خدا بخواهد تو زودتر بیایی . باور کن گاهی نمیدانم کجا به انتظارت بمانم وقتی خیلی دلتنگ میشوم میروم شاهچراغ میایستم . دستم را در میان ضریحش گره میکنم و میگویم: دیگر خسته شدم، خسته شدم از بس در هر لغتنامه انتظار را معنی کردهاند، تو کی میآیی و انتظار را از لغتنامهها پاک میکنی؟ چرا نمیآیی مگر چقدر فرصت دارم که زندگی کنم؟ مگر چقدر فرصت دارم در انتظارت بمانم؟ دستهایم خسته است میترسم ... میترسم وقتی بیایی که من آنقدر به پوچی رسیده باشم که به ندای رهاییات لبیک نگویم . میترسم وقتی بیایی که آمدنت را حس نکنم و اینگونه باورت نداشته باشم . نه! من دلم میخواهد تو وقتی بیایی که هنوز چشمهایم عاشقانه پنجره را میپاید . وحسرتها را می شمارم و باختن ها را و صدای شکستن ها را ... نمی دانم من کدام امید را نا امید کرده ام و کدام خواهش را نشنیدم و به کدام دلتنگی خندیدم که اینچنین دلتنگم؟
دلتنگم دلتنگ بسم رب الحسین جاهایی قدم بگذار كه وقتی فیلم تكرار گام هایت را گذاشتند از مكان های رفته پشیمان نشوی. دســـــت هایت هر كاری كنند هـــــــرچه لمس كرده باشی در حافظه ی سر انگشتانت باقی خواهد ماند. خوشا به حال دست هایی كه حرمت نگه می دارند ؛ می آفرینند وسجده می كنند. همیشه فكر می كنی تو با چشما هایت می بینی در حالی كه آنچه را دیده ای از چشم هایت عكس یادگاری خواهد گرفت . روزی به تو یاد آور خواهد شد كه كجا را دیده ای به شعور سلول های بدنت و به شعور طبیعت ایمان بیاور و حواست به حرف زدنت باشد . گلـــــــی كه آن روز فــــكر كردی نمی شنود ؛ تمام حرف هایت را به خاطر سپرد تا روزی كه بگوید كه آنجا تنها نبوده ای . من از ضبط همیشگی تو حرف می زنم از اثری كه بر هر چیزی می گذاری .آثاری كه هرگز از بین نمی روند. تا با هر حركت و هر فكر در این دنیا گوشه ای از شكل خود را برای آن دنیا نقاشی می كنیم . كاش این تصویر زیبا باشد طوری كه وقتی برای آخرین بار چشممان را می بندیم دل زمین برایمان تنگ شود آن طور كه خاك كربلا هنوز به خون حسین (ع) می بالد و دلتنگ اوست . محفل آریائی تان طلائی ! دلهایتان دریائی!شادیهایتان یلدائی! شب اول فصل زمستون، بلندترین شب سال، شب اصیل ایرانی! شب برف، شب سرما، شب شلوغی، شب مهمونی و شب نشینی، شب خرید، شب دور هم جمع شدن فامیل، شب پدربزرگها و مادربزرگها، شب انار، شب هندونه، شب آجیل و شکلات و شیرینی، شب فال و دیوان حافظ، شب خاطره، شب... فراموش نکنیم همین شبی که واسه خیلی از ماها اینهمه معنی داره و تقریباً یکی از شبهای شادمونه، واسه خیلی ها هیچ تفاوتی با شبهای دیگه که نداره هیچ، تازه ممکنه واسشون بدتر و تلخ تر از شبهای دیگه هم باشه!!! شبی که ما فقط می خوریم(می بلعیم!؟)و می ریزیم و می پاشیم و از هر دری میگیم و می خندیم، خیلی ها غصه های فراوونی تو دلاشون انبار شده! یاد مریضها و مریض دارها هم بکنیم یاد ایتام و نیازمندان یاد اونایی که یه همچی شبی(و حتی شبهای دیگه هم)رنگ هندونه و انار و آجیل و شکلات و ... رو نمی بینن! یاد گرفتارها، یاد مقروضین و اونایی که دینی به گردنشونه، یاد اسیران و زندانیان بی گناه یاد اونایی که هیچکس رو ندارن بهشون سر بزنه(و نه فقط امشب تنهان که همه ی شبهاشون، پره از تنهایی و بی کسی!) یاد اونایی که گرفتار مصیبت و عزا هستند یاد اونایی که به هر دلیل از خانواده هاشون دورن یاد خیلی از اونایی که امشب و دیگر شبها رو تو خانه های سالمندان می گذرونن! یاد اونایی که پارسال شب یلدا بین ما بودند و امسال دیگه نیستند!(و حالا اسیر خاک شدند) یاد اونایی که دیروز و دیروزها مثل ما(و حتی بهتر و بالاتر از ما)واسه خودشون کسی بودن و امروز چرخ روزگار، زمین گیرشون کرده و تنها! یاد... بیاید واسه همه ی این آدمها(و اونایی که تو ذهن شما میآد و من ننوشتم)دعا کنیم که گرفتاریها و مصائبشون حل بشه! بیاید خدا رو شکر کنیم که نعمت سلامتی و شادی کنار هم بودن رو بهمون داده! دعا کنیم واسه شفای مریضها دعا کنیم واسه سلامتی جسم، شادی دل و خنده واقعی خودمون و عزیزانمون واسه همه ی اونایی که جایی تو دلمون دارن و حقی بر گردنمون
از تمام کسانی که ساکن کوچه شهید ... هستند اما وقتی پیرزنی قد خمیده را می بینند که زنبیلی حاوی نان و سبزی را بدست گرفته و به سختی قدم برمی دارد با حالتیکه انگار از بی معرفتی جوانان زمانه رنج می برند و می گویند تو را به خدا نگاه کن آیا پیرزن پسری ندارد که خود برای مایحتاج خانه این چنین سختی می کشد ؟ و نمی دانند این پیره زن مادر همان شهیدی است که آنها زیر تابلوی نام او ایستاده اند .
از تمام کسانیکه ناکسند از عارفان بی معرفت ، از عالمانی که عادل نیستند ، از عادلانی که عارف نیستند ، از عارفانی که عاشق نیستند ، از عاشقانی که خالص نیستند و از مخلصانی که بسیجی نیستند ... از بسیجی نمایانی که جاهلند ، از ساکنان کوچه علی چپ ، از تمام خون هایی که رنگین ترند .
از تمام آنها که نماینده مجلس هستند اما نماینده مردم نیستند ، از ذاکرینی که یاد خدا نمی کنند .
از شورداران بی شعور ، از شعورداران بی شور .
از آنانکه نهج البلاغه و روزنامه را یک جور می خوانند از حسین پرستان، حسین نشناس ، از حسین دوستان زینب آزار .
از همه آنانکه زیارت عاشورا می خوانند اما عاشورایی نیستند .
از تمام سوال کنندگانی که بدنبال جواب نیستند .
از تمام آنانیکه هدفشان وسیله ایست که توجیه می کنند از تمام آنهاییکه کربلا می روند اما کربلایی نیستند.
از همه کسانی که قمه را فقط بر سر خود می زنند نه بر سر یزیدیان.
از تمام کسانی که شمع بیت المال را به این خاطر خاموش می کنند که جیبشان نسوزد از چشمهای نامحرم نواز ، از گوش هایی که کرهای مصلحتی هستند .
از آنان که توجیه می کنند . از آنان که توجیه می شوند .
از توجیه از توجیه از توجیه
چرا گاهی اوقات هر چه خدا رو صدا می زنیم حس می کنیم صدای ما را نمی شنود مثلا گروهی می گویند ما فلان دعا را خواندیم و حاجت گرفتیم ولی هر کدام را امتحان کردم جواب نداد. حتی دعاهایی در مورد مسایل غیر دنیایی، حتی در رابطه با خود خدا اما دریغ از یک اشاره و یک جواب. من بدم ولی خدای من که از این حرفها بزرگتره.
اینارو می دونم ولی علت جواب نگرفتنم را نمیدونم؟ حس می کنم اصلاً صدایم بهش نمیرسه کمکم کنید تا شاید روحیه بگیرم گاهی اوقات از خودم متنفر می شوم.
پاسخ:
نکته اصلی پاسخ شما با دقت در این آیه قرآن روشن می شود: «بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را .....»[1]
در آیه علاوه بر این که دعا از جنبۀ مقدمی و برای رسیدن به مقصود و حاجت، مورد توجه قرار گرفته است (ادعونی استجب لکم)، از جنبۀ ذی المقدمی نیز لحاظ شده است (ان الذین یستکبرون عن عبادتی ...).
یعنی؛ دعا هم طلب است و هم مطلوب (چه مستجاب شود و چه نشود، مطلوب است)، هم وسیله است و هم غایت ، هم مقدمه است و هم نتیجه و هدف. و سرّ اصرار و تاکید روایات هم در همین نکته نهفته است[2].
بعبارت دیگر؛ فلسفه و هدف اولی دعا کردن، خود دعا کردن و زنده نگه داشتن حالت دعا است و اگر کسی توفیق دعا کردن پیدا کرد باید مطمئن باشد که مورد عنایت خدا قرار گرفته و در حقیقت خواستۀ اصلی او که مناجات، سخن گفتن و ارتباط با خدا بوده به دست آمده است اما دریافت خواستۀ مورد نظر، هدفِ در مرتبۀ دوم است که برای به اجابت رسیدن آن باید شرایطی را در نظر داشت و رعایت کرد؛ از جمله اینکه:
1. انسان از خدا چیزی را بخواهد که، حرام نباشد، یا به ضرر دیگران نباشد و یا ...
2. هم چنین دعایی که در روایات و آیات، سفارش فراوان به آن شده، دعا و درخواست در بارۀ حاجات و حوایج معنوی است. مانند درخواست توفیق برای اطاعت اوامر الاهی و ترک محرمات، و دعا برای جامعۀ اسلامی و مؤمنان و ... .
3. اگر چه آموزه های دینی به ما می گوید در امور کوچک و بزرگ دعا کنیم و در دعا اصرار و پی گیری داشته باشیم، ولی برای تشخیص صلاح و مصلحت در دعا باید، به این نکته توجه کرد که دعا نیز امری قانون مند است، لذا نباید با قوانین تشریعی و تکوینی پروردگار در تعارض باشد.
4. در حصول نتیجه هم نباید شتاب کرد، و باید استجابت را از جهت زمان به خدا واگذار نمود، تا آنچه مصلحت است عمل نماید.
5. از طرفی نیز اموری نظیر «ذکر صلوات در ابتدا و انتهای هر دعا، مراقبت از قلب در برابر وسوسه های شیطان، قطع امید از غیر خدا و تنها تکیه نمودن بر او» به استجابت دعا کمک می کنند.
انسانی که در همۀ امور ذاتاً فقیر و محتاج به وجود بی نیاز خدا است بدون تردید، دعا کردن در همه شرایط، در صورت اجابت و یا عدم اجابت آن به نفع انسان است؛ زیرا اگر دعا به زبان استعداد باشد، دست رد به سینۀ سائل نمىخورد و دعایش پذیرفته خواهد شد. از آن جهت که فیض خداوند کامل و فوق کمال است و اگر پذیرنده، استعداد پذیرش فیض را داشته باشد، فیض الهى از خزینههایى که پایان ندارد و کمبودى در آنها ایجاد نمىشود، بر او افاضه خواهد شد.
چگونه می توان از درگاه چنین خدایی ناامید و مأیوس شد؟ خداوندی که نگاه لطف و رحمتش عالم گیر است، دعا و مناجات و توبه و بازگشت، را عمومیت بخشیده و همۀ انسان ها را به درگاه خویش فراخوانده است. چنانچه مىفرماید: «اى بندگان من که بر خود ستم و اسراف کردهاید از رحمت خدا نا امید نشوید».[4]
بعلاوه، صفت یأس و ناامیدی از رحمت خدا، از جمله بزرگترین گناه و کفران الهی محسوب شده و موجبات محرومیت و هلاکت ابدی انسان را فراهم می سازد. و باز مىفرماید: «کیست که ناامید از رحمت خدا شود، مگر گمراهان و اهل ضلالت».[5]
بلکه از بعضى آیات معلوم مىشود که: «مأیوس نمىشوند از رحمت خدا مگر کفار.»[6] پس هیچگاه نباید از توسل و دعا به درگاه الهی ناامید و مأیوس شد.
------------ --------- --------- --------- ------
[1] مؤمن، 60؛ "وَ قالَ رَبُّکُمُ ادْعُونی أَسْتَجِبْ لَکُمْ إِنَّ الَّذینَ یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبادَتی سَیَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرین" پروردگار شما گفته است: «مرا بخوانید تا (دعاى) شما را بپذیرم! کسانى که از عبادت من تکبّر مىورزند به زودى با ذلّت وارد دوزخ مىشوند!».
[2] برای آگاهی بیشتر، نک: مطهری، مرتضی، بیست گفتار، ص226-237.
[4] «یا عِبادىَ الَّذینَ اسْرَفُوا عَلى انْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ»، زمر: 53.
[5] «وَ مَنْ یَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ الا الضَّالُّونَ»، حجر: 56.
[6] «لا یَیْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ الا الْقَوْمُ الْکافِرُونَ»، یوسف: 87.
حتی وقتی نگاهی به این "چرا؟" می اندازم، صداهایی را می شنوم که در گوشم زنگ می زنند، "مال ما این نیستیم که متعجب باشید چرا، مال ما این است که فقط انجام دهید یا ........."
اولین مشکل در مواجهه با مشکل رنج کشیدن، نظریه قدیمی متداول بین خیلی از مسیحی هاست که اشتباه است بپرسیم، "چرا؟" نباید در مورد وجود انسان و مشکلات او از خدا گله کنیم.
اما پیشنهاد من برعکس این است. پرسیدن "چرا" نه تنها اشکالی ندارد بلکه اولین قدم به سمت آشتی با پروردگار درخلال درد و رنج است و کاملاً با سنت کتب آسمانی هماهنگ است:
حضرت موسی با قوم خود در بیابان به جانب خدا فریاد می زند، "خدایا چرا در حق این مردم بدی می کنی؟"
جدعون در زمان غم و ناراحتی می گوید، "اگر خدا با ماست، پس چرا این اتفاقات برای ما می افتد؟"
حضرت ایوب که نماد مواجهه با مشکلات و رنج هاست می گوید، "من زندگی خودم را دارم، آزادانه گله وشکایتم را ابراز می کنم و به تلخی روحم سخن می گویم. به خدا می گوید، آیا ستم دادن به من به نظرت درست است؟"
و اگر هنوز هم متقاعد نشده اید، سخنان خود حضرت عیسی را بشنوید: "خدای من، خدای من، چرا من را به خودم واگذاشته ای؟"
پس حالا که اینطور است، اجازه بدهید ما هم پیش برویم و بپرسیم، "چرا؟" "چرا خدا اجازه می دهد رنج ببریم؟"
پرسش "چرا" به چهار نوع مشکل و سختی نمود دارد که منجر به رنج و بدبختی می شود. اجازه بدهید نگاهی اجمالی به آنها بیندازیم:
1. بلایای طبیعی
گردبادی به یک شهر حمله ور می شود، سیل جامعه ای را نابود می کند، آتش قومی را در هم می کشد، و تصادفات که ھر سال جان تعداد بیشماری از مردم را می گیرد. مثلاً خدا نمی توانست وقتی یک هواپیما درحال سقوط کردن است، نیرو جاذبه را نگه دارد؟
ایده خیلی خوبی به نظر می رسد اما اگر نیروی جاذبه ناگهان قطع شود، همه جهان بر هم می ریزد.
شاید بتوان با مشکلات و سختی های ناشی از بلایای طبیعی کنار بیاییم اما درمورد این چطور:
2. بیماری ها
چرا خدا زندگی را طوری خلق کرده که بعضی از سلولهای بدن تخریب می شوند؟ آیا نمی توانست زندگی انسانها را طوری خلق کند که هیچوقت به بیماری و مریضی گرفتار نمی شدند؟
این هم در نظر اول ایده خوبی به نظر می رسد مخصوصاً وقتی صحبت از بیماری جوانها و کودکان باشد. اما وقتی زندگی واقعیت می شود همه انواع و اشکال زندگی نیز ممکن می شود، حتی سلولهای بیمار. خیلی از بیماریها متعلق به گذشته است و با پیشرفت علم پزشکی درمان آن پیدا شده است. به نظر می رسد که انسان باید همراه با خدا برای از بین بردن مشکلات و دشواری های انسان تلاش کند. بااینکه دردآور است اما گاهی اوقات فشار و چالش و درد زندگی است که باعث می شود بیشترین تلاش خود را به کار گیریم.
بیماری و مریضی با همه بدی که دارند اما بخشی از انسانیت و مرگ و میر انسان هستند. خداوند قصد نداشته است که در این جهان به انسان عمر جاودانه بدهد.
3. درد روحی و احساسی
چرا باید متحمل دردها و ناراحتی های روحی شدید بشویم؟ چه از دست دادن عزیزی باشد یا شاهد درد کشیدن یکی از عزیزان بودن، گاهی اوقات دردهای احساسی است که باعث می شود آن "چرا"ها به زبانمان بیاید.
خیلی خوب یادم می آید شبی را که با چشمهای گریان رو به آسمان نگاه می کردم و از خدا می پرسیدم، "چرا؟ چرا بایداینطوری شود؟" و خوب یادم می آید که همان موقع سوال دیگری به ذهنم آمد که "آیا برای فرار از این فقدان، دست از تجربه عشق می کشی؟"
4. بدی های انسانی
یک آهنگ معروف بود که می گفت، "چطور آدما میتونن اینقدر بی احساس باشن، چطور میتونن اینقدر سنگدل باشن؟"
نامهایی مثل جان واینه و جفری داهمر بعنوان نمونه هایی از بدترین نوع شر در زمین در ذهن همه ما حک شده اند. تیم مک ویگ هم به آن لیست اضافه شده است.
خوب گوش کنید. من کاملاً متقاعد شده ام که در صورت شر انسانی است که می توان شیطان واقعی را دید.
و هنوز هم... حتی در صورت شر انسانی مثل آنچه که شهر اوکلاهما دیدیم دقیقا آنچه سنت پاول نوشته را می بینیم: "همه چیز برای آنها که خداوند را دوست دارند، خوب پیش می رود." که می تواند تصویر آن مرد آتش نشانی را در شهر اوکلاهما فراموش کند که کودک یک ساله ای را از لاشه هواپیما بیرون می کشید. آن کودک به طرز تاسف برانگیزی جان سپرد. اما تصویر مرد آتش نشان و مادر آن کودک که شریک در غم از دست رفتن کودک همدیگر را در آغوش گرفته بودند به یاد ماندنی است. یعنی غریبه ها درمیان رنج و بدبختی با هم همدردی می کنند.
اینجا نکته مهمی است که درمواجهه با درد روحی و احساسی باید به یاد داشته باشید. وقتی آسیب روحی دیده ایم، به دنبال پاسخ های عقلانی و منطقی نیستیم. تصور کنید که به حادثه اوکلاهما نگاه می کردید و می پرسیدید، "خدایا چرا؟" و بعد یک فرمول علمی جادویی در آسمان با پاسخ ظاهر می شد... "به خاطر این است که x+y بر جذر y و...." آیا این راضیتان می کند؟ نه. راه حل اینجاست:
ما دنبال پاسخ برای مغزمان نیستیم بلکه به دنبال مرحمی برای زخممانیم.
وقتی آسیب روحی دیده ام، آسیب با مغزمان در ارتباط نبوده و روحمان را خدشه دار کرده است. بیشتر از اینکه به دنبال پاسخ چراهای خود باشیم، زجه می زنیم و از دردمان می گوییم. از این گذشته، آخرین باری که اتفاق فوق العاده ای برایتان افتاد و از خدا پرسیدید، "چرا من" کی بود؟
اجازه بدهید درسهایی برایتان عنوان کنم که شما را در دردها و ناراحتی ها به خدا نزدیکتر می کند.
1. پرسیدن "چرا" از خدا اشتباه نیست.
به آخرین قسمت انجیل نگاه کنید....حتی پیامبر خدا نیز در رنج و بدبختی از خدا می پرسد، "چرا؟" و احساس تنهایی می کند.
2. خدا برای تنبیه ما رنج و ناراحتی نمی فرستد.
انجیل متی مسیحی به ما نشان می دهد که روح او بر غم و اندوه غالب شده بود. "روح من تا حد مرگ انباشته از درد است." تابه حال آنرا حس کرده ای؟ مسیح هیچ کار اشتباهی انجام نداده بود. درواقع، او کسی است که در هماهنگی کامل در بهشت با خدای خود زندگی می کند. اگر کسی در دنیا باشد که به هیچ وجه شایسته تحقیر، طرد شدگی و درد نباشد، اوست. پس خدا برای تنبیهمان درد و ناراحتی نمی فرستد.
3. خدا در رنج و تنهایی ما را تنها نمی گذارد، او هم کنار ما رنج می کشد.
کمی به آن فکر کنید. وقتی زجه می زنید که "چرا؟" برای کسی زجه می زنید که می داند این چرا چرا کردن ها، احساس تنهایی و طردشدگی و احساس درد فیزیکی و احساسی یعنی چه.
نه، خدا وقتی ما درد می کشیم غایب نیست و درست کنار ماست. یکی از دوستانم می گفت که در بدترین و دردآورترین تجربه زندگیش به سمت خدا زجه زده است که "وقتی پسرم مرد کجا بودی؟" بعد صدایی نرم و آرام را شنیده که می گوید، "من همانجا بودم که تو بودی وقتی پسرم مرد."
چرا درد و رنج و بدبختی زندگی ما را نابود می کند؟ چرا خدا اجازه همچنین چیزی را می دهد؟ هر پاسخ عقلانی به این سوال قاصر خواهد بود. فقط پذیرفتن اینکه خدا در همه دردها کنار ماست باعث می شود که از تاریکی بیرون بیاییم.
و آخر اینکه انجیل و کتاب آسمانی قران به ما یاد می دهد که خدا هر اشتباهی را درست می کند، هر قلب شکسته ای را ترمیم می کند و هر دل خالی که به سمت او آمده را پر می کند. "...خدا خودش با آنها خواهد بود. هر اشکی را از صورت ها می زداید. مرگ دیگر وجود نخواهد داشت. درد و زجه و ناراحتی دیگر وجود نخواهد داشت."
آنکه گفت، "به خاطر همه آن چیزهایی که دیده ام، برای چیزهایی که ندیده ام به خدا اعتماد میکنم" حقیقتاً راست گفته است.
اس.ام.اسهای تبلیغاتی احمدینژادی و موسوی
آفتاب: این روزها با نزدیک شدن به روز انتخابات و با داغ شدن فضای انتخاباتی در کشور،
به گزارش گروه سیاسی آفتاب، یکی از روشهایی که در انتخابات امسال بسیار مورد توجه
نمونههایی از این پیامکها را که طرفداران محمود احمدینژاد و میرحسین موسوی ساختهاند به
اس.ام.اسهای احمدینژادی:
1- این جلوه عشق و اتحاد است/ یک عرصه دیگر از جهاد است/ رای همه عاشقان مهدی/ اینبار
2- این کلبه، سرای عدل و داد است بیا/اینجا سخن از «وان یکاد» است بیا /در محفل ما حرف
4- رزمنده و در صف جهادیم هنوز/ نابودگر ظلم و فسادیم هنوز/ سوگند به روح قدسی روح
5- او احمدینژاد است مردانه در جهاد است قلب تمام ملت برای او ستاد است
6- گزافه نیست تو کوه ارادهای دکتر/ هنوز هم به خدا خوب و سادهای دکتر/ دلیل اینکه دلیر
7- اخلاق خوش محمدی داری تو/ احسان و صفای سرمدی داری تو/ نامت همه جا سرامد اهل
8- ما پیرو مکتب رسول اللهیم/ در راه و منش پیرو روح اللهیم/ با رای به احمدینژاد مظلوم/ ما
9- از ریشه بکن اساس کج را /دشمن صفتان ذوالعوج را فریاد بکن دوباره دکتر/ "عجل لولیک
10- نه فکرپول و جیب ومکنت وحشمت هستی/ نه دنبال زر و زور و ریاو قدرت و ثروت
11- تو احمدینژادی و از تبار آفتاب/ خیبرشكن به زمانه و شاگرد بوتراب/ رای تمام ملت ایران
12- افسوس ازین حكایت دردآلود/ كه پاسخ خدمتت فقط تهمت بود/ در صبر و تحمل غرض
13- از لطف علی جناح(ع) جناح حق پیروز است/ پیروزی اهل حق بدان هر روز است/ ما
14- سینه پر آهیم اما آهنیم/ نسل یوسفهای بی پیراهنیم/ ما ز شور احمدی آکنده ایم/ ما ز گرمای
15- هرچند فقیر خانهزادیم هنوز/ دور از شریان اقتصادیم هنوز/ بازار رقیب تازه داغ است
16- برای دسترسی به تو داد لازم نیست/رحیل و کوچ و عبور از بلاد لازم نیست/چه غم اگ
17- بیا بیا به دشت گل،شبیه ابروباد شو/به بزم اهل معرفت به رنگ لاله شاد شو/برای حفظ حرمت اصول و ارزش و وطن/رفیق عبدصالحی چو احمدینژاد شو
18- میرسد مجموعه یوسف به پایان غم مخور میشود سیمای ما روزی گلستان غم مخورگرنشد
19- ما عاشق کیش کربلایی هستیم/ دلبسته آن روح خدایی هستیم/ در فکر خطای خود بمیر ای
20- از نسل گل و نجابت و نور تویی/ محمود زمان به وادی طور تویی/ سوگند به آیه آیه دفتر
اس.ام.اسهای میرحسینی موسوی:
1- مرا شمسی شبیه مولوی بود/ دلارایی که آرایش قوی بود/ یکی پرسید شمست کیست گفتم/
2- گویند امام ما هوادارش بود/ ما نیز هوای موسوی را داریم
3- ای مومنین: یک یا حسین تا میرحسین
4- مردم ز سر صمیمیت میخوانند/ همواره به نام کوچکت میرحسین
5- هرچند که 20 سال دیر آمده است/ در بیشه انتخاب شیر آمده است/ گر سید ما برفت از
6- دلسوخته مردی ، ازلی می خواهیم/ از جنس عدالت علی میخواهیم/ حرف دل هر چه عاشق
7- هموطن برخیز و عزم کار کن/ دوم خرداد را تکرار کن/ سیدی دیگر به میدان آمده/ موسم
8- ما به آن سید و این میر ارادت داریم/ ما به لبخند گل سرخ شباهت داریم/ رای هر پیر و جوان
9- بیا چون کوه دالاهو قوی باش / سرود مثنوی معنوی باش / بیا حالا که دیگر خاتمی نیست /
10- گفت: بر گردن خود داری دین تا به یک رای، تو کاری بکنی در این بین...گفتمش:
11- صد شکر به بزم مهر، "میر" آمده است!/ امروز به همراهی "پیر" آمده است!/ برخیز به
در معرکه، یک شیر دلیر آمده است
12- دلا اکنون زمان کاهلی نیست/ و اصلاحات امری سرسری نیست/ اگر خواهان تغییری
13- تا آخرین روزهای بهار، ایران را سبز میکنیم !
14- تقویم چه بیقرار است امسال/ یک معجزه ای در انتظار است امسال/ از یمن حضور سبز
15- وطن سرشار از درد است برخیز/ وطن محتاج یک مرد است برخیز/ در این خیزش بیا با
حضرت آیت الله العظمی بهجت ساعت 3 و ده دقیقه امروز به علت ایست قلبی به بیمارستان حضرت ولی عصر قم منتقل شد که تلاش پزشکان برای احیای ایشان موثر واقع نشد.
تالیفات معظم ، عبارتند از :
یک دوره کامل اصول ، حاشیه بر مکاسب شیخ انصارى (ره) و تکمیل آن تا آخر مباحث مربوط به مکاسب و متاجر، دوره کامل طهارت ، دوره کامل کتاب صلاة ، دوره کامل کتاب زکات ، دوره کامل کتاب خمس و حج ، حاشیه بر کتاب ذخیرة العباد مرحوم شیخ محمد حسین غروى ، چندین مجله تقریبا یک دوره فقه فارسى، حاشیه بر مناسک شیخ انصارى (ره) و...
خسته از آمدن و رفتن و آوار شدن
).. الان فقط و فقط میخوام برا اونروز آماده بشم تا کسی رو شرمنده
..... دیدم به زندگی یه جور دیگه ای شده .. خداروشکر که هنوز دارم
السلام علیك یا اباعبدالله
خدا یا تشنهام کن.
نه تشنه آب، که چو سیراب شدم از یادش میبرم.
تشنهام کن، تشنه شناختن و فهمیدن.
تشنه شناختن و فهمیدن عاشورا و کربلا.
کربلایی که مردان مردی ندای "هل من ناصر ینصرنی" امام زمانشان را شنیدند و آن را لبیک گفتند و گرچه کم بودند، در آن سرزمین پر بلا عاشورا ساختند و جاودانه شدند.
عاشورایی که پس از آن سالها، هنوز شور است و عشق و شعور ...
و شرارههایی که تا "یوم الورود" سرد نخواهد شد.
خدایا بفهمان به من ندای "هل من ناصر" ولی زمانم را تا شرمنده عاشورا و عاشورائیان نباشم.
خدایا زبانم را به لبیک گفتن ندای مردان عاشورا بچرخان تا در روز جزا، زبانم در کام نماند.
خدایا کربلا و عاشورایم را نشانم ده که برای هرکسی عاشورا و کربلایست و اگر نشناسم کربلا و عاشورای زمان خویش را، یا از اهل کوفهام و در مقابل مردان عاشورا و یا از غافلان پشیمان بعد از عاشورا که پشیمانیشان ذرهای ارزش نداشت!
خدایا دلم را، فکرم را، عملم را، نگاهم را، راهم را، آیندهام را و مرگم را عاشورایی کن، که نیست راه نجاتی جز آن.
آمین یا رب العالمین
| Design By : Night Skin |
به سراغ من اگر مي آييد
پشت هيچستانم
پشت هيچستانم جايي است
پشت هيچستان رگهاي هوا پر قاصد هايي است
كه خبر مي آورند از گل واشده دورترين بوته خاك
روي شنها هم نقشهاي سم اسبان سواران ظريفي است كه صبح
به سر تپه ي معراج شقايق رفتند
پشت هيچستان چتر خواهش باز است
تا نسيم عطشي در بن برگي بدود
زنگ باران به صدا مي آيد
آدم اينجا تنهاست و در اين تنهايي
سايه ي ناروني تا ابديت جاري است
به سراغ من اگر مي آييد
نرم و آهسته بياييد مبادا كه ترك بردارد
چيني نازك تنهايي من
دورها آوايي است كه مرا مي خواند
-------------------------------------------------------
وعده وصل به فردا دهي و مي داني
هر که امروز تو را ديد به فردا نرسد
------------------------------------------
شاعر و فرشته اي با هم آشنا شدند ... فرشته پري به شاعر داد و شاعر ، شعري به فرشته ... شاعر پر فرشته را لاي دفتر شعرش گذاشت و شعرهايش بوي آسمان گرفت ... فرشته شعر شاعر را زمزمه كرد و دهانش مزه عشق گرفت ... خدا گفت : ديگر تمام شد ... ديگر زندگي براي هر دوتان دشوار مي شود ... زيرا شاعري كه بوي آسمان را بشنود ، زمين برايش كوچك است ... و فرشته اي كه مزه عشق را بچشد ، آسمان برايش کوچک
-------------------------------------------
دکتر علي شريعتي :زندگي خوردن وخوابيدن نيست اضطراب وهوس وديدن وناديدن نيست زندگي چون گل سرخي است پر از خار و پر از برگ و پر ازعطر لطيف يادمان باشد اگر گل چيديم عطروبرگ وگل وخار همه همسايه ي ديوار به ديوارهمند
-----------------------------------
غریبه نیستم
میشناسی ام
این متنها دور نمایی از
صاحب بیچاره اش است
همان جوان سر زنده ای كه
برای این دنیا نقشه ها داشت
اما با شكسته شدن قلبش
تمامشان رفتند
او ماند و
اولین موی سفید
در اوان جوانی ....
--------------------------------------
آقا باز منم آمده ام بگویم ،...سلام آقا اجازه ! آمده ام باز پشت بام ها می کنم که گرم شود دستم از بخار من سردم است می کشد آغوشم انتظار ! تا کی ؟ الی متی ؟ همه را پیر کرده ای آقا اجازه ! فکر کنم دیر کرده ای ! آخر چرا نگو که دعایت نمی کنیم شبهای سرد جمعه صدایت نمی کنیم من هر قنوت نام تو را گریه می کنم شب در سکوت نام تو را گریه می کنم حتی اگر شکوفه کند بی تو باغمان عادت کند نبود تو را چشم آسمان حتی اگر نفس به تو بی اعتنا شود پروانه ها اگر که تو را یادشان رود
----------------------------------------------------
عصر یک جمعهء دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟چرا آب به گلدان نرسیده است؟چرا لحظهء باران نرسیده است؟ وهر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده است و غم عشق به پایان نرسیده است. بگو حافظ دلخسته زشیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است ؟چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟دل عشق ترک خورد، گل زخم نمک خورد، زمین مرد، زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،فقط برد، زمین
